اليوم الرابع عشر من شهر صفر للسنة 1070 وكتب أقل داعيه الأقلّ صالح بن عبد الكريم عفى عنهما بمنّه ( 1 ) سائلا منه الدعاء سيما بعد الصلوات » . جدّ اعلى در اجازه شيخ حسين بن محيى الدين هم او را از مشايخ خود شمرده است . محدث بحرينى فرموده « قبر شيخ صالح در شيراز نزديك سيد علاء الدين حسين است و پس از ستايش بسيار از او ، گفته « رياست شيراز به دو منتهى شد و دولت و ملت مطيع او شدند به جهت پرهيزگارى و پارسائى كه داشت و او بود كه علم را در شيراز منتشر نمود و در آن شهر كمتر كتابى در هر علم يافت مىشود كه آثار تصحيح و مقابله او را نداشته باشد . به دستور شاه سليمان متصدى امور قضائى شيراز شد و هنگامى كه خلعت قضا از طرف شاه به وى رسيد از پوشيدن آن خوددارى نمود و پس از التماس و تهديد از سلطان ، آن را پوشيد . از مصنفات او است : 1 - رساله‌اى در تفسير اسماء حسنى . 2 - رساله خمريه . 3 - رساله‌اى در جبائر . از سيد نور الدين على بن على بن ابى الحسن روايت مىكند » ( 2 ) . نگارنده گويد : جبائر با جيم و با و راء بى نقطه در آخر ، از مباحث وضوء

--> ( 1 ) چون عفى به صورت مجهول و فاعل آن غير مذكور است ، مرجعى براى ضمير منّه بيان نشده ، گويا اين دو مسامحه در اثر عجله و شتاب رخ داده است . ( 2 ) لؤلؤة البحرين : 68 .