حسين بن مقصود على طالقانى ( 1 ) بر مختلف علامه ، به خط مجاز مورخ 9 شوال 1067 و در آغاز خود را ( جعفر بن كمال الدين البحرانى الاوالى ) معرفى كرده است . و ديدم خط او را در آخر نسخه‌اى از شرح عميدى بر تهذيب الاصول كه چنين بود : هذا الكتاب لديّ ملكاً خالصاً * وأنا المقصّر جعفر بن كمال وكتبته من بعد ألف قد مضت * مع أربعين بمنتهى شوّال » ( 2 ) نگارنده گويد : جدّ اعلى در مقامات النجاة نقل كرده ، از استاد خود شيخ بحرانى ، كه نام كوچك او را نبرده ، درباره تفسير نور الثقلين سؤالى كرده و پاسخى شنيده ، كه ما در شرح حال شيخ عبد على حويزى مؤلف آن تفسير ، كه استاد جدّ اعلى بوده ، خواهيم نگاشت . در جاى ديگر تصريح كرده كه مقصود همين شيخ جعفر است ( 3 ) ، ولى سيّد خوانسارى و محدث قمى گمان كرده‌اند ، مقصود شيخ عبد اللّه بن صالح بحرانى يا سيد ماجد بحرانى است ( 4 ) . ترجمه شيخ جعفر در كتابهاى ديگر هم موجود است ( 5 ) .

--> ( 1 ) اين شخص نسخه‌اى از تمهيد القواعد را به خط خود نوشته و در 1060 در شيراز از نوشتن آن فارغ گرديده آنگاه آن را نزد استادش شيخ جعفر مذكور خوانده و استاد در 1062 به خط خود نيم صفحه در ستايش وى نگاشته و اين عبارت را به كار برده « أفاد أكثر ممّا استفاد . . . » . ( 2 ) الروضة النضرة : 110 . ( 3 ) الأنوار النعمانية : 467 . ( 4 ) روضات الجنات : 352 ، و فوائد الرضوية 1 : 237 . ( 5 ) روضات الجنات : 149 ، و خاتمة مستدرك الوسائل : 389 ، و أنوار البدرين : 128 ، و ريحانة الأدب 1 : 146 ، و أعيان الشيعة 16 : 61 و غيره .