و تدريجاً بساط حيات را از صفحهء ماده بر مىچيند . بنا بر اين انگيزهء مرگ و منفى ساختن خود از متن خود حيات توليد نمىگردد . انگيزه هاى مزاحم زندگى عواملى هستند كه از عالم خارج از خود حيات به موجود زنده وارد مىشود ، مثلًا ورشكست شدن يك بازرگان يا مردود شدن يك دانش آموز و دانشجو و صدمه به شخصيت انسانى كه به شخصيت خود اهميت مىدهد بيگانه احساس كردن يك فرد خويشتن را . . . همه و همه از طبيعت خود حيات خارج بوده رنگ مخصوص حيات ايده آل را كه هر يك از امثال اشخاص فوق ، زندگى خود را با آن رنگ آميزى نموده است مات مىسازد و خود حيات در اين صورت براى شخص زنده بىرنگ و خاموش و تيره مىنمايد و دست به خودكشى مىزند . پس هيچ يكى از افراد بشرى پديدهء خودكشى را از شكم مادر نمىآورد و مقتضاى تحرك حيات او هم نابودى و اختلال نيست . بلكه هر يك از افراد بشرى براى خود حيات ايده آلى منظور مىكند و با اخلال به آن حيات ايده آل است كه موضوع انتحار پيش مىآيد . جانوران همگى و كودكان تا ده سالگى ابداً تصميم به خودكشى نمىگيرند ، زيرا در هيچ يك از دو گروه موضوع حيات مطلوب و ايده آل مطرح نيست تصورات و معتقدات و آرزوها و اميدها از بيست سال به بالاتر مىتوانند حيات آدمى را رنگ آميزى كنند ، در مقاله بسيار پر ارزش برناسكونى در مورد بررسى آمارى 225 مورد قصد خودكشى اين موضوع مشاهده مىشود . متفكر مزبور مىگويد : « طبقه سنى انتحار كنندگان ما از جمعيت عمومى متمايز مىباشد و خودكشى سن بين 20 و 39 سالگى بيشتر است تا در طبقات سنى ديگر . . . شنيدر حد اكثر قصد خودكشى و تنتامن را بين سالهاى 25 و 44 سالگى عمر مىداند پوال دينگر بين بيست سالگى و سى سالگى . ليندن به اتكاى بررسىهايى كه در آلمان صورت گرفته است حدّ اكثر شيوع