محمد تقي جعفري
314
تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى
بيان آن كه حق تعالى هر چه داد و آفريد از سماوات و ارض و اعيان و اعراض همه به استدعاى حاجت آفريد . خود را محتاج چيزى بايد كردن تا بدهد كه « أَمَّنْ يُجِيبُ اَلْمُضْطَرَّ إِذا دَعاه » 27 : 62 . اضطرار گواه استحقاق است ( ( 3208 ) ) هر چه روييد از پى محتاج رست تا بيابد طالبى چيزى كه جست ( ( 3209 ) ) حق تعالى كاين سموات آفريد از براى رفع حاجات آفريد ( ( 3210 ) ) هر كه جويا شد بيابد عاقبت مايه اش درد است و اصل مرحمت ( ( 3211 ) ) هر كجا دردى دوا آن جا رود هر كجا فقرى نوا آن جا رود هر كجا مشكل جواب آن جا رود هر كجا پستى است آب آن جا رود ( ( 3212 ) ) آب كم جو تشنگى آورد به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست ( ( 3213 ) ) تا نزايد طفلك نازك گلو كى روان گردد ز پستان شير او ( ( 3214 ) ) رو بدين بالا و پستىها به دو تا شوى تشنه و حرارت را گرو ( ( 3215 ) ) بعد از آن از بانگ زنبور هوا بانگ آب جو نيوشى اى كيا ( ( 3216 ) ) حاجت تو كم مباشد از حشيش آب را گيرى سوى او مىكشيش ( ( 3217 ) ) گوش گيرى آب را و مىكشى سوى زرع خشك تا يابد خوشى ( ( 3218 ) ) زرع جان را كش جواهر مضمر است ابر رحمت پر ز آب كوثر است ( ( 3219 ) ) تا سقاهم ربهم آيد خطاب تشنه باش الله اعلم بالصواب آيه « أَ مَّنْ يُجِيبُ اَلْمُضْطَرَّ إِذا دَعاه وَيَكْشِفُ اَلسُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفاءَ اَلأَرْضِ 27 : 62 . . . » ( 1 ) ( [ بلكه آيا به آن چه كه شرك مىورزند با آن خدا مساوى است ] كه مردم گرفتار در اضطرار را اجابت مىكند و بدى را از آنان بر طرف مىسازد و شما را در روى زمين جانشينان گذشتگان [ يا جانشينان خليفه الله ] قرار مىدهد ؟ )
--> ( 1 ) سوره النمل ، آيهء 62 . .