حبيب الله الهاشمي الخوئي

217

منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة

ودور كرده شده اند ايشان از آتش جحيم ، وآرام گرفته بايشان دار نعيم ، وخوشنود شده اند بمنزل ومقرّ ، چنان كساني كه بود عملهاى ايشان در دنيا پاك پاكيزه ، وچشمهاى ايشان پر از گريه ، وبود شب ايشان بمنزلهء روز از جهت خضوع وخشوع وطلب مغفرت ، وروز ايشان بمنزله شب از جهت وحشت از خلق روزگار وبريده شدن از ايشان بسوى پروردگار ، پسگردانيد خداوند عالم از براي ايشان بهشت را محلّ بازگشت ، وجزاى عمل ايشان را ثواب بىنهايت ، وبودند ايشان سزاوارتر ببهشت وأهل بهشت در پادشاهى دائمي ونعمت باقي . پس رعايت كنيد اى بندگان خدا چيزى را كه بسبب رعايت آن فايز شود راستكار شما ، وبسبب ضايع نمودن آن زيان مىبرد تبه كار شما ، ومبادرت نمائيد بر اجلهاى خودتان با عملهاى خود ، پس بدرستى كه شما گرو گذاشته شده أيد بسبب آنچه كه پيش فرستاده أيد ، وجزا داده شده أيد بجهت آنچه كه مقدّم ساخته أيد ، وگويا كه نازل شد بشما مرگ هولناك ، پس بعد از مرگ بازگشتنى نيست كه عطا كرده شويد ، ونه لغزشى كه عفو كرده شويد . توفيق بدهد خداوند ما را وشما را باطاعت خود وأطاعت رسول خود ، وعفو فرمايد از ما واز شما بأفضل واحسان خود ورحمت خود ، لازم بشويد وآرام باشيد در زمين خود ، وصبر نمائيد بر بلا ، وحركت ندهيد دستهاى خود وشمشيرهاى خود وخواهشات زبانهاى خودتان را ، وتعجيل نكنيد بچيزى كه تعجيل نفرموده خداى تعالى آنرا از براي شما ، پس بدرستى كه آن كس كه مرد از شما بر رختخواب خود در حالتي كه عارف باشد بحق پروردگار خود وبحق رسول خود وبحق أهل بيت أو مرده است در حالتي كه شهيد بوده ، وواقع شده أجر آن بر خداى تعالى ، ومستحق بوده بثواب آنچه نيت كرده بود از عمل صالح خود ، ونايب مىشود نيت أو مناب بر كشيدن أو شمشير خود را ، پس بدرستى كه هر چيزى را مدّتى وأجلى است