بر عارف لازم است كه از لغزشهايى كه مردم نسبت به او مىكنند در گذرد چون وى از هيچ چيز جز خدا منفعل و متأثّر نمىشود و برتر از آن است كه از لغزش انسانى متأثّر گردد و به كيفر گرفتن كه لازمه اش متاثر شدن است سرگرم شود . بر عارف لازم است كه پر كينه نباشد چون سرگرمى درون او به غير خدا خدا را از دل او مىزدايد . بر عارف لازم است كه گشاده روى باشد به اين دليل كه به ذات حق شادمان است و نيز از هر چه مىبيند شادمان مىشود چون حق را در آن مىبيند در نتيجه با ديدار چهرهء حق شاديش دوام مىيابد . بر عارف لازم است كه انعطاف پذير و در برابر مردم فروتن باشد بطورى كه در اين مورد به همه يكسان بنگرد چون عارف به غير خدا از آن نظر كه غير خداست نمىنگرد تا ميان هويّتها فرقى و تفاوتى بگذارد بلكه از اين ديدگاه كه نسبت همه آفريدگان به خدا يكسان است به همه يكسان مىنگرد و تمام فضيلتهاى نفسانى را در موقع نقل و بررسى در همه موجود و آشكار مىيابد و دليل اين امر روشن است . اعتبار از توست و توفيق دهنده خداست .