( مسأله 1495 ) : هرگاه شخص گوشت عقيقه‌اى ( 1 ) را كه خود او عقيقه كرده بپزد و با نان به جهت كفاره ، شصت مسكين را اطعام دهد صحت عمل او مشكل است ( 2 ) . ( مسأله 1496 ) : اگر شخص اجير شد كه نماز و روزه معينى را خودش بجا آورد و قبل از اتمام آنها فوت شد ، ورثه‌اش بايد مقدار وجه باقيمانده را به صاحب وجه برگردانند ( 3 ) و در صورتى كه شخص مخير بوده و مى توانسته آن را به ديگرى بدهد ورثه هم مى توانند خودشان ما بقى را بجا آورند و يا به ديگرى بدهند اگر چه آن فرد ديگر را به وجه كمترى راضى كنند . ( مسأله 1497 ) : اگر شخصى اجير شد كه نماز و روزه را به مقدار مشخصى به ديگرى بدهد و اين شخص آن را به مقدار كمترى به ديگرى بدهد در اين صورت اين شخص مرخص نيست ( 4 ) .

--> = محمد باقر شيرازى : اقرب صحت است پس روزه را بگيرد . ( 1 ) محمد باقر شيرازى : و همچنين است در گوشت قربانى و امثال آن . ( 2 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : اگر نان را به مقدار كفاره و تحت آن عنوان به شصت مسكين بخوراند و گوشت عقيقه را خورشت آن قرار دهد مانعى ندارد . ( 3 ) محمد كاظم طباطبائى : اگر تركه آن شخص كفايت كند و الا چيزى بر عهده وارث نيست . محمد باقر شيرازى : اگر چيزى از عين مال الاجاره باقى باشد و يا تركه كفايت از آن بكند حكم صحيح است و الا چيزى بر عهده ورثه نيست . ( 4 ) محقق خراسانى : مگر آنكه مقدارى از عمل را خود اجير بجا آورده باشد . محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : مگر آنكه مقدارى از آن را خود بجا آورد .