بيرون رود و قصد ده روز ماندن در آنجا داشته باشد بايد نمازش را تمام بخواند و در بين راه ، اولى جمع است و اگر هشت ( 1 ) فرسخ برود نمازش را شكسته بخواند . ( مسأله 1260 ) : هرگاه شخص به قصد سفر از حد ترخص بيرون رفت و منتظر رفقاى خود ماند ، اگر به آمدن رفقاى خود مطمئن است و به سفر رفت ، نماز را شكسته بخواند و اما هرگاه سفرش موقوف به آمدن رفقايش باشد و شخص به آمدنشان مطمئن نيست ، و به مسافت شرعى هم نرسيده باشد بايد نمازش را تمام بخواند و اگر به چهار فرسخ رسيده است احوط ( 2 ) جمع است و همچنين اگر قصدش برگشت از سفر باشد و يا پيش از رسيدن به چهار فرسخ مردد شد ، نماز خود را تمام بخواند . ( مسأله 1261 ) : هرگاه شخص كه در اول وقت حاضر است ( مسافر نيست ) نمازش را نخواند و در آخر وقت مسافر است بايد نمازش را شكسته بخواند و اولى جمع است و اگر در اول وقت مسافر است و در آخر وقت حاضر است نماز را تمام بجا آورد و اگر قضا شود در اداى قضاى آن نماز اعتبار به حال وقت فوت ( 3 ) است نه اول وقت ( 4 ) كه بر ذمه او تعلق گرفته است . ( مسأله 1262 ) : هرگاه شخص به همراه كسى به سفر رود و بداند كه

--> ( 1 ) محمد باقر شيرازى : و يا چهار فرسخ در رفت و چهار فرسخ در برگشت . ( 2 ) ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى : در اين دو فرض احتياط ترك نشود . محمد كاظم طباطبائى : در اين دو فرض و همچنين فرض بعدى اقوى قصر است . محقق خراسانى : بلكه در بعد از رسيدن به چهار فرسخ ، اقوى قصر است . ( 3 ) محمد كاظم طباطبائى : اقوى تخيير بين آن دو نماز و احوط جمع مى باشد . ( 4 ) محمد باقر شيرازى : اولى و احوط جمع مى باشد .