باشد و يا در رفت و برگشت باشد ، در همان روز ( 1 ) . ( مسأله 1214 ) : معتبر است كه از مسافت مذكور چيزى كم نباشد و اگر مقدار كمى از آن كم باشد قصر نمى شود . ( مسأله 1215 ) : اگر طى مسافت به صورت رفت و برگشت در همان روز نباشد و فاصله رفت و برگشت كمتر از ده روز ( 2 ) باشد شخص مخير است ميان قصر و اتمام ( 3 ) ، و احوط جمع بين هر دو با مقدم داشتن قصر است و اما روزه در اين صورت واجب نيست ولى قضاى آن واجب است و ليكن احوط ترك نكردن روزه ادا است . ( مسأله 1216 ) : اگر شخص شك نمايد كه سفرش به مقدار مسافت هست يا نيست ، و بيرون رفتن از شك براى او ممكن نباشد ، بايد نيت تمام كند و نمازش را تمام بخواند . 2 - آنكه مسافر قصد مسافت داشته باشد . ( مسأله 1217 ) : هرگاه شخص مقدار مسافت را بى قصد برود مثل

--> ( 1 ) محقق خراسانى : شرط است كه مسافت رفتن كمتر از چهار فرسخ نباشد . محمد باقر شيرازى : احوط آن است كه مسافت رفتن كمتر از چهار فرسخ نباشد . ( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : يعنى سفر با قصد ده روز قطع نشود و اقوى قصر است نه تخيير . ( 3 ) شيخ انصارى - محمد باقر شيرازى : احوط اتمام نماز است و احوط ( * 1 ) از آن جمع است با مقدم داشتن تمام بر قصر ، و ميان حكم روزه و نماز فرقى نيست و احوط اين است كه روزه را بگيرد و بعد از آن قضاى آن را بجا آورد . ( * 1 ) ميرزاى شيرازى : در صورتى كه سفر قطع نشده باشد اين احتياط ترك نشود . محقق خراسانى : اقوى تعيين قصر و افطار روزه است .