كنيد ، هرگز اجازه نمىداد كسى او را بسيار ستايش كند ، كلام هيچ كس را نمىبريد ، مگر آنكه از حد تجاوز مىكرد ، در اين صورت يا بر مىخاست ، يا او را از ادامه كلام نهى ميفرمود . حسين ( ع ) مىفرمايد : پرسيدم در حالت سكوت چگونه بود ؟ گفت : در سكوت يكى از چهار حالت را داشت : يا حلم ، يا حذر ، تقدير ، تفكر اما تقدير و اندازه نگهداريش در اين بود كه توجه و نگاه‌هاى خود را به همه مجلسيان يكسان تقسيم مىكرد ، و همچنين استماع به سخنان ايشان ، و اما تفكر او در باره جهان فانى و عالم باقى بود ، و حلم و صبر بر او جمع آمده بود ، كه نه چيزى او را خشمگين مىنمود ، و نه او را از جاى در ميبرد . حذر ( و پرهيز ) او در چهار چيز براى او جمع شده بود : دنبال كردن كارهاى نيك تا ديگران به او اقتدا كنند ، و ترك زشتىها تا ديگران آن را ترك نمايند ، كوشش در كارهائى كه موجب اصلاح امت بود ، و اقدام بر آنچه كه خير دنيا و آخرت ايشان را فراهم مىآورد .