ميداد و هر كس را به اندازه فضل و برتريش در دين سهم ميداد ، كه بعضى از مردم يك نياز داشتند و بعضى دو نياز و بعضى نيازهاى بيشترى و به اندازه اى كه كارشان را با صلاح آرد و امت از سؤال او در صلاح باشد مشغله ميداد ، و ايشان را به آنچه سزاوار ايشان است اخبار مىفرمود ، و ميفرمود حتما حاضران به غائبان برسانند و حاجت كسانى را كه نمىتوانند خود نياز خويش را به من برسانند برايم بگوئيد كه هر كس چنين كارى انجام دهد و حاجت حاجتمندى را به سلطانى خبر دهد خداوند قدمهايش را در قيامت ثابت بدارد كه از اين ( حاجت مهم ) در نزدش سخن نميرفت و از هيچ كس جز او نمىپذيرفت . مردم براى زيارت حضرتش بر او وارد مىشدند و جز با شيرين - كامى متفرق نميشدند ، و هدايت يافته و فهميده بيرون ميرفتند . حسين ( ع ) ميگويد : از پدرم در باره بيرون شدن پيغمبر اكرم ( ص ) پرسيدم كه در بيرون چه ميكرد ؟ فرمود : پيغمبر اكرم جز در سخنان سودمند دهان فرو مىبست و بين مردم الفت ايجاد مىنمود و از ايجاد تفرقه پرهيز مىنمود ، ( او يا اينكه آنها را متنفر و آزرده نمىكرد ) و بزرگ هر قومى را گرامى ميداشت و او را بر آنها مىگماشت و مردم را ( از فتنه‌ها )