حاجت كردن باز دارد ، بهترين و بالاترين چيزى را كه براى دعاكنندگان عطا مىكنم ، به او عطا مىكنم . حضرت صادق ( ع ) فرمود يك بار پروردگار متعال را خواندم ، و چون مرا جواب داد ؛ حاجت خودم را فراموش كردم . آرى جواب دادن پروردگار و اقبال او به بندهء خود به هنگام دعوت بزرگتر و بالاتر است از بر آورده شدن آنچه درخواست مىشود ، اگر چه آن مسئول بهشت و نعمتهاى هميشگى بهشت باشد ، و اين معنى را نمىفهمند مگر اشخاصى كه اهل عمل و محبت و معرفت بوده ، و از برگزيدگان و خواص بندگان پروردگار باشند . [ ( شرح ) ] در اينجا مناسب است حقيقت دعاء و طلب حاجت را كه دو مفهوم مخالف همديگرند ، به دقت متوجه شده و از هم جدا كرد . دعاء : دعوت كردن خدا و خواستن او است ، و اجابت دعوت يعنى قبول اين دعوت و رو آوردن به سوى او ، تا جدائى و فاصله داشتن و محجوب بودن و پوشيده شدن بر طرف گردد . طلب حاجت : يعنى درخواست كردن حاجتى از خداوند متعال . و بايد متوجه شد كه طلب حاجت پس از دعا است ، و تا دعا و اجابت آن متحقق نشده است ؛ طلب حاجت مفهومى پيدا نمىكند . و اهميت اجابت دعاء و حصول رابطه و مواجهه و حضور ، هزاران مرتبه بالاتر از برآوردن حاجت است ، و اگر ارتباط و اقبال و مواجهه صورت گرفت به طور مسلم و صد در صد برآورده شدن حاجت نيز محقق خواهد شد . و اگر در اين صورت ، حاجت برآورده نشد : بايد به يقين و قطع فهميد كه قبول شدن اين درخواست مطلقا يا فعلا به صلاح نيست ، و خداوند توانا روى مهربانى و حكمت و تدبير و صلاح بينى بندهء خود ، نمىخواهد خواستهء او كه به صلاح و خير او تمام نخواهد شد ، صورت خارجى بگيرد . آرى تشخيص و فكر و دانش ما بسيار محدود و ناقص بوده ، و در مقابل علم و روشن - بينى و احاطه و ادراك پروردگار مهربان ، بسيار ناچيز است . پس چه بهتر است كه : در طلب حاجت اصرار نورزيم ، و مخصوصا بعد از اجابت دعوت و حصول مواجهه ، از هر جهت تسليم حكم و فرمان او باشيم . اى خدا زارى ز تو مرهم ز تو ، هم دعا از تو اجابت هم ز تو و آنكه خواهى كز بلايش و اخرى ، جان او را در تضرع آورى حق تعالى كه سماوات آفريد ، از براى رفع حاجات آفريد