و چگونه مىشود كه بعد از امر كردن به دعاء اجابت نفرمايد ، در صورتى كه خداوند متعال تعهد و ضمانت فرموده است كه دعاهاى بندگان خود را كه مقرون به شرائط شد به اجابت برساند . و از حضرت رسول اكرم ( ص ) پرسيدند كه : اسم اعظم پروردگار متعال كدامست ؟ فرمود : هر اسمى از نامهاى خداوند متعال اعظم و بزرگ است . پس لازمست كه قلب خود را از غير پروردگار متعال فارغ و تخليه كرده ، و سپس به هر يك از اسماء شريف او كه مىخواهى او را بخوان . پس او را اسم مخصوص كه اعظم و بزرگتر از اسماء ديگر باشد ، نيست ، بلكه او خداى يگانه و قهار است كه دعاء بندگان خود را اجابت مىفرمايد . و فرمود رسول اكرم كه : خداوند متعال قبول نمىكند دعاء را از قلبى كه مشغول لهو و لعب باشد . و حضرت صادق ( ع ) فرمود : چون يكى از شماها بخواهد كه آنچه دعاء مىكند مستجاب گردد ؛ لازمست از تمام مردم مأيوس و منقطع شده ، و او را اميد و نظرى غير از پروردگار متعال نباشد ، و هر گاه خداوند متعال از قلب بندهء خود آگاه شده و او را در چنين حالى ببيند ؛ آنچه سؤال و دعاء كند به هدف اجابت رسيده و حاجت او را خواهد برآورد . [ ( شرح ) ] خطابكننده وقتى نظر مخاطب را جلب مىكند كه توجه به او پيدا كرده و بدون مانع و فاصله و به وسيلهء يكى از اسماء و عناوين و القاب مخصوص ، مخاطب را دعوت كرده و بخواند . و هنگامى مسئول و درخواست دعوتكننده به اجابت مىرسد كه : او باتمام خضوع و خشوع و با حال تسليم و تفويض و با كمال اخلاص و انقطاع ، دعوت خود را آغاز كرده و حاجت خود را بخواهد . پس در اينجا سه مقام است كه بايد هر يك به ديگرى مخلوط نشود : اسماء - دعوت به اسماء - اجابت دعوت . در مقام اول نسبت به أسامى و نامهاى پروردگار متعال ، هر يك از اسامى خداوند متعال اعظم است ، با اين تفاوت كه هر يك از آنها دلالت به يكى از صفات و مقامات الهى كرده ، و در مورد مناسب آن صفت و مقام استعمال شده ، و به همان عنوان و صفت خداوند متعال دعوت مىشود . و تشخيص اين عنوان و مورد دعوت هر يك از اسامى ، در مقام ندا و دعاء ، خود بحث دقيق و مطلب ديگرى است . البته اين مقام ارتباطى به مقام دوم و سوم