كسى كه در مقام حقيقت و از جانب پروردگار متعال مجاز در كسب و تجارت است كه به نيروهاى بدنى براى به دست آوردن منافع و استفاده‌هاى مادى فعاليت كند ، و از قلب با كمال توجه و خضوع و خلوص ، امور خود را در جريان معاملات و تجارت خود به خداى خويش كه بينا و توانا و مهربان است - واگذارد . و چون دارايى و ثروت او بسيار شد ، خود را چون آدم أمين و امانت دارى بيند ، و طبق صلاح و رضاى صاحب حقيقى مال در آن اموال تصرف كند ، و باقى بودن و از بين رفتن آن اموال در نظر او يكسان گشته ، و در دست و در تصرف او بودن با تصرف ديگران كه روى جريان صحيح و مشروع پيش آمد كند ، تفاوتى نداشته باشد . پس در چنين حال : انفاق و بذل او براى خداست ، و امساك و منع او نيز به نيت پاك و قصد الهى است ، و در نتيجه ، هر گونه تصرفات او از منع يا اعطا و بخشش همه طبق برنامهء الهى و در راه او خواهد بود . [ ( شرح ) ] روشن شد كه توكل به پروردگار متعال از آثار و علائم يقين پيدا كردن است ، و از آثار و لوازم توكل واگذاشتن امور به پروردگار جهان ، اينست كه خواسته‌هاى خويش و تمايلات نفسانى و علاقه‌هاى شخصى را كنار گذاشته ، و در تمام امور و مخصوصا در جريان كسب و تجارت و تحصيل منافع مادى و در مصارف آنها ، مقدم داشتن نظر و رضاى خداوند عزيز است . آرى اگر انسان در بارهء جريان امورى از خود ، وكيلى انتخاب و تعيين كرده ، و خير و صلاح خود را در اين مورد به نظر و تصويب او تفويض نمود ، هرگز بر خلاف حكم و رأى او اقدام و عملى انجام نداده ، و كوچكترين تخلف و تمردى در مقابل برنامهء معين او از خود نشان نخواهد داد . زنده آن باشد كه از خود رسته شد ، در وجود زنده اى پيوسته شد چيست پيوستن به او دل باختن ، خويش را در پاى او انداختن