و كسى كه امور خود را به خداوند تفويض كرد ، پيوسته صبح مىكند در حالتى كه از هر گونه آفات و ابتلائات محفوظ است ، و شام مىكند با عافيت و سلامتى در جهات دينى و روحى . [ ( شرح ) ] دلالت الفاظ به معانى اگر صد در صد ذاتى نباشد ، از تمام جهات هم بىتناسب نيست ، و به طور مسلم در ميان حروف و كلمات و صيغ با معانى و مفاهيم مناسبتى موجود است . و اين معانى و اشارات كه گفته شد ، با حقيقت مفهوم تفويض كه گفتيم تناسب كامل دارد ؛ زيرا وفا كردن به پيمان تكوينى عبوديت و عمل به مقتضاى حقيقت بندگى ، و ترك ما سواى حق تعالى و اعراض و انصراف و انقطاع از آنها ، با دل پاك و ضمير خالص و توجه كامل و صميمى ، و فانى شدن در مقابل عظمت و جلال و جمال حق عزيز ، همان تفويضى است كه در بيان مفهوم حقيقى آن اشاره نموديم . و از آثار ظاهرى تفويض ، سالم بودن و عافيت داشتن است ، زيرا پس از تفويض كردن فعاليت بيجاى و اضطراب خاطر و نگرانيهاى گوناگون و انتظارات و آمال و تمايلات بر خلاف و ناراحتيهاى حاصل از حوادث و افكار مختلف ، همه بر طرف شده ، و موجب سلامتى فكر و قلب و بدن و عافيت روح و دين خواهد بود . گذشته از آنكه خداوند متعال با بهترين نحو و نيكوترين نقشه و طبق خير و صلاح كامل ، امور و معاش معاد او را اداره خواهد كرد . گر نثار قدم يار گرامى نكنم ، گوهر جان به چه كار دگرم باز آيد خواهم اندر عقبش رفت به ياران عزيز ، شخصم ار باز نيايد خبرم باز آيد آنكه تاج سر من خاك كف پايش بود ، از خدا مىطلبم تا به سرم باز آيد