ممكن است عباد را كه اعتذار نمايند از عدم طاعت به عدم تماميت حجت ، پس بايد عذر ايشان را رفع نمود ولسان معذرت ايشان را منقطع ساخت در همه أوقات به آنكه حق تعالى بفرمايد : " من بعث رسول بر شما نمودم يا نصب ولى از براي شما كردم ولكن شما استماع به سخنان ايشان ننموديد وبا ظلم وستم ايشان را محبوس يا غايب نموديد از انظار وبر شما لازم بود كه تمكين نمائيد از ايشان ونصرت كنيد ايشان را بر أعادي ايشان وچون شما بر خود ظلم كرديد وبه سخنان ايشان گوش ننموديد منتفع نشديد به بركات وجود ايشان لهذا مستحق عذاب وجزاء سوء شديد ولسان معذرت شما منقطع خواهد بود " اشاره به همين حكم عقلي است حديث مسلم بين الفريقين از قول أمير المؤمنين [ على ] ( عليه السلام ) : " اللهم لا تخلوا الأرض من حجة اما ظاهر مشهور أو غائب مستور مغمور لئلا يبطل حجتك " وحاصل كلام آنكه صحت تكليف وانقطاع لسان معذرت بندگان از عصيان ومخالفت مبتنى بر وجود فعلى نبي ويا وصى نبي خواهد بود واگر نه چنين باشد هر آئينه لازم خواهد آمد نقض غرض الهى در عمل تكاليف وابقاء آن ولازم خواهد آمد عدم تماميت حجت بر عباد وقبح عقاب ايشان ، وأعظم فوايد وجوديه نبي يا وصى همان صحت تحقق غرض الهى است از براي تكاليف وابقاء آن كه سبب ووسيله است از براي تقريب عباد به سوى خدا وفائز شدن ايشان به سعادات ابديه به أطاعت وانقياد از معرفت عباد الله تعالى وعبادت أو كه غايت خلقت انسان است من قوله تعالى : " وما خلقت الجن والإنس الا ليعبدون " ( 10 ) ودر حصول اين غرض فرقى نخواهد بود بين حضور حجت وغياب أو از انظار با تحقق وجود فعلى أو در ميان خلق چون ساير أنبياء وحجج الله تعالى كه گاهى با عدم مانع ظاهر وهويدا بودند در ميان مردم ومكلفين وگاهى