نگاهدارندگانند از مناكح بر هر وجهى و سببى كه باشد : ( 30 ) - * ( إِلَّا عَلى أَزْواجِهِمْ ) * مگر بر زنان خود * ( أَوْ ما مَلَكَتْ ) * يا به آنكه مالك شده باشند * ( أَيْمانُهُمْ ) * دستهاى ايشان يعني كنيزان كه بملك يمين در تحت تصرف خود در آورده باشند * ( فَإِنَّهُمْ ) * پس بدرستى كه ايشان * ( غَيْرُ مَلُومِينَ ) * ملامت كرده نيستند بر ترك حفظ فروج نسبت بزنان و كنيزان خود . ( 31 ) - * ( فَمَنِ ابْتَغى ) * پس هر كه طلب كند منكحى را * ( وَراءَ ذلِكَ ) * غير از آنچه گفته شد از اباحت مناكح براى فروج * ( فَأُولئِكَ ) * پس آن گروه * ( هُمُ العادُونَ ) * ايشانند در گذرندگان از حدود خدا و بيرون رفتگان از اباحهء آنچه حق سبحانه مقرر فرمود و وطى بهايم نيز در اين اعتداد داخلست . ( 32 ) - * ( وَالَّذِينَ هُمْ ) * و آنان كه ايشان * ( لأَماناتِهِمْ ) * مر امانتهاى خود را * ( وَعَهْدِهِمْ ) * و پيمانهاى خويش را * ( راعُونَ ) * رعايت كنندگانند خواه امانت حق باشد كه آن ايمانست و اداء مفروضه و خواه امانت خلق كه آن ودايعست و غير آن و عهود نيز خواه با خالق باشد و خواه با مخلوق چه امانت گذاردن و بعهد وفا كردن و انكار و اخفاى آن ننمودن از جملهء واجبات متحتمه است . ( 33 ) - * ( وَالَّذِينَ هُمْ ) * و آنان كه ايشان * ( بِشَهاداتِهِمْ ) * بگواهى خود * ( قائِمُونَ ) * قيام نمايندگانند و اداء كنندگان آن در آنچه علم به آن داشته باشند از حقوق خدا و بندگان و حفص * ( بِشَهاداتِهِمْ ) * خوانده بصيغهء جمع جهت اختلاف انواع آن ، از سهل روايت كرده‌اند كه مراد باقامت شهادت اقرار است بكلمتين شهادتين و اگر چه شهادت از جملهء اماناتست اما تخصيص بذكر آن فرمودن به جهت ابانت فضل آنست زيرا كه در اقامت آن احياى حقوقست و تصحيح آن و در اخفاى آن تضييع و ابطال آن . ( 34 ) - * ( وَالَّذِينَ هُمْ ) * و آنان كه ايشان * ( عَلى صَلاتِهِمْ ) * بر نماز خود * ( يُحافِظُونَ ) * محافظت مىكنند يعنى بآداب و شرايط و اركان آن قيام مينمايند ، ذكر صلوة در مفتتح و مختتم اين آيات دليل فضل و شرف اين عبادتست بر ساير عبادات بدنيه و ماليه و تكرير صلوة و عدم اكتفاء بحروف عاطفه جهت مبالغه است در مدح ، و محمّد بن فضل از ابو الحسن صلوات اللَّه عليه روايت كند كه حافظان نماز شيعيان مايند كه در هر شبانه روزى به پنجاه و يك ركعت نماز قيام مينمايند و حفظ آن كنند ، و زراره از ابو جعفر عليه السّلام روايت كرده كه مراد فرايض يوميه است كه هر كه آن را در وقت خود بگذارد و حال آنكه عارف باشد به حق آن و غير آن را بر آن اختيار نكند براتى حقتعالى براى