آيه استدلال ميتوان كرد بر صحت رجعت براى آنكه ظاهر وى به اين معنى است كه حرامست بر دهى كه ايشان را هلاك كرده باشيم كه باز نيايند به دنيا و مصداق اينست كه از صادق ( ع ) پرسيدند كه در وقت رجعت كه باز آيد فرمود كه من محض الايمان محضا و محض الكفر محضا و ابن بابويه ره در اعتقادات خود آورده كه رجعت حقست قال اللَّه تعالى أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَهُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّه مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ و بعد از آن فرموده كه اينها هفتاد هزار خانواده بودند كه هر سال طاعون در ميان ايشان واقع ميشد پس اغنيا به جهت قوتى كه داشتند بيرون آمدند و فقرا بجهة ضعف ماندند و آنها كه بيرون آمدند از طاعون سالم ماندند و آنها كه ماندند اكثر ايشان هلاك شدند پس آنها كه ماندند گفتند لو خرجنا لما اصابنا الطاعون و آنها كه بيرون رفته بودند گفتند لو اقمنا لاصابنا كما اصابوا پس در سال ديگر كه وقت طاعون بود همه از آن شهر بيرون آمدند و بر شط بحر نزول كردند و چون رحال خود را آنجا نهادند حق تعالى بر ايشان ندا كرد كه موتوا همه آنجا بمردند و مدت مديد پيغمبرى از بنى اسرائيل بر ايشان بگذشت و او را ارميا گفتندى دست بدعا برداشت و گفت لو شئت يا رب لأحيينهم فيعمروا بلادك و يلدوا عبادك و عبدوك مع من يعبدك يعنى بار خدايا اگر مشيت تو باشد ايشان را زنده گردانى تا شهرهاى تو را آبادان كنند و بندگان تو را متولد سازند و تو را بپرستند با جماعتى كه عبادت تو ميكنند حقتعالى اجابت دعاى او كرده همه را زنده گردانيد و به دنيا رجوع كردند و بعد از آن هر يك بآجال خود مردند و عزيز نيز صد سال بمرد باز حق تعالى او را زنده گردانيد و بعد از آن باجل خود فوت شده كما قال اللَّه تعالى أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلى قَرْيَةٍ وَهِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها قالَ أَنَّى يُحْيِي هذِه اللَّه بَعْدَ مَوْتِها الى قوله ثُمَّ نَكْسُوها لَحْماً و تفصيل اين در سورة البقره گذشت و نيز قوم موسى كه بميقات رفته بودند و كلام خدا شنيده تصديق به آن نكردند و بموسى گفتند تا خدا را مشاهده نبينيم تصديق نميكنيم حقتعالى صاعقه فرستاد و ايشان را هلاك گردانيد و باز احياى ايشان نمود در همانجا كقوله تعالى ثُمَّ بَعَثْناكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ و مثل اين در امم ماضيه بسيار بوده و حضرت رسالت ( ص ) فرموده كه يكون فى امتى ما كانت فى الامم السالفة خذوا النعل بالنعل يعنى واقع شود در ميان امت من آنچه در امم سالفه واقع شده بود كما طابق النعل بالنعل يعنى امت من مساوى و مطابق امم سابقه باشند بدون زيادهء و نقصان پس رجعت در امت مرحومه نيز واجب باشد و بتواتر ثابت شده كه عيسى در وقت خروج مهدى ( ع ) از آسمان به دنيا رجوع نمايد و در نماز اقتدا به آن حضرت كند و در احاديث صحيحه آمده كه هر مؤمنى كه آرزوى لقاى صاحب الزمان ( ع ) داشته باشد و تمناى وى آنكه