زيرا كه در آن هفت سال نماز نميگذاردند غير از من و على احدى و معاذهء عدوية روايت كرده كه من از امير المؤمنين شنيدم كه بر منبر بصره ميگفت كه انا الصديق الاكبر امنت قبل ان يؤمن ابو بكر و اسلمت قبل ان يسلم يعنى منم صديق اكبر ايمان آوردم پيش از آنكه ابو بكر ايمان آورد و اسلام آوردم پيش از آنكه او اسلام آورد ابو نحيله گويد كه من نزد ابو ذر رفتم در موسم حج و گفتم در ميان مردمان اختلافى پديد آمده اقتدا بكه كنم گفت الزم كتاب اللَّه و على بن ابى ابى طالب فاشهد على رسول اللَّه انه قال على اول من امن بى و اول من يصافحنى يوم القيمة و هو الصديق الاكبر و الفاروق الاعظم بين الحق و الباطل و هو يعسوب الذين و المؤمنين و المال يعسوب الظلمة خزيمة بن ثابت ذو الشهادتين در اينمعنى گفته است ما كنت احسب هذا الامر منصرفا عن هاشم ثم منها عن ابى الحسن أ ليس اول من صلى لقبلتهم و اعرف الناس بالاثار و السنن و اخر الناس عهدا بالنبى و من جزيل عون له فى الغسل و الكفن ما ذا الذى عنه دله فنعلمها فان يبعثكم من اغين الغين و روى الحاكم ابو القاسم الخسكانى باسناده مرفوعا الى عبد الرحمن بن عوف فى قوله * ( وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ ) * قال هم عشر من قريش اولهم اسلاما على بن ابى طالب ع و نزد مخالفان آنست كه از جملهء سابقان ابو بكر بود و زيد بن حارثه و گويند اگر چه على پيشتر ايمان آورد و ليكن على كودك بود و ابو بكر پيرو ايمان على را آن موقع نباشد كه ايمان ابو بكر و اين سخن محض عناد است چه شبهه نيست كه ايمان على لا عن كفر است و ايمان غير او عن كفر و ح مىگوييم كه ايمان على بامر و دعوت رسول ص بود يا نه ثانى باطل است زيرا كه على علم غيب نميدانست كه باعث ايمان او شود و بر تقدير اول اگر على مكلف نبود و محل قبول ايمان نه پس دعوت پيغمبر ( ص ) عبث بوده باشد و انبياء از اين مبرااند و اگر محل قبول ايمان بود پس سابق بوده باشد و صغر سن مانع او نباشد چه اعتبار اين امر بكمال عقلست و مؤيد اينست كه عيسى در گهواره گفت كه إِنِّي عَبْدُ اللَّه آتانِيَ الْكِتابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبارَكاً و در حق يحيى فرمود كه وَآتَيْناه الْحُكْمَ صَبِيًّا يعنى النبوة چرا نشايد كه على بن ابى طالب در نه سالگى يا ده يا يازده مؤمن بوده باشد و ايمان او بموقع قبول باشد و منكر اين جاحد و معاند است و از اهل كفر و نفاق و حقتعالى بعد از اين در حق اهل نفاق ميفرمايد كه * ( وَمِمَّنْ حَوْلَكُمْ ) * و از آنان كه گرداگرد شهر شمايند * ( مِنَ الأَعْرابِ ) * از اهل بوادى * ( مُنافِقُونَ ) * منافقانند چون اسلم و اشجع و غفار و قوم او و جهينه و مزينه كه كلمهء شهادت ميگويند و به نماز و روزه قيام مينمايند * ( وَمِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا ) * عطفست بر ممن حولكم و جمله فعليه صفة موصوف محذوفست اى قوم مردوا كقوله انا ابن جلا و طلاع الثنايا يعنى از اهل شهر شما نيز قومىاند كه خو كرده‌اند و اقامت ورزيده و ماهر گشته على النّفاق