حضرت صلَّى اللَّه عليه و آله بيهوش شد و دست مبارك خود را بر ذوابه منية بن وهب جحمى نهاد و بعد از زمانى كه با خود آمد سر برداشت و اين سوره را بر ما خواند و آنچه در اين سوره بود به آن عمل فرمود و ما را نيز به آن امر كرد و نيز عياشى باسناد خود از ابى جارود نقل كرده كه ابى جعفر محمد بن على صلوات اللَّه عليهما فرمود كه هر كه سورة المائدة تلاوت كند در هر روز پنجشنبه هرگز ايمان او بشرك و ظلم آلوده نشود و نيز باسناد خود از ابى حمزه ثمالى رضى اللَّه عنه روايت كرده كه ابى حمزه گفت از ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه شنيدم كه فرمود جبرئيل عليه السّلام با هفتاد هزار فرشته سورة المائدة را نزد حضرت رسالت صلَّى اللَّه عليه و آله آوردندو در خبر است كه آن حضرت در خطبهء حجة الوداع فرمود كه سورة المائدة آخرين سورهء است كه از قرآن به من نازل شده حلالش را حلال داريد و حرامش را حرام دانيد و ببايد دانست كه چون حق تعالى ختم سورهء نساء كرد بذكر احكام شريعت افتتاح اين سوره نمود ببيان احكام به اين وجه كه اول على الاجمال ذكر آن كرد بقوله * ( أَوْفُوا بِالْعُقُودِ ) * بعد از آن على التفصيل بيان آن كرد و با اهل ايمان خطاب فرمود كه * ( بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ) * اى آن كسانى كه ايمان آورده‌ايد * ( أَوْفُوا بِالْعُقُودِ ) * وفا كنيد بعهدهايى كه با يكديگر ميكنيد يا بعقود شرعية چون عقد شركت و عقد نكاح و عقد بيع و امثال آن و يا بعهودى كه حق سبحانه و تعالى بر شما عقد كرده كه آن تكاليف شرعيه است و در كنز العرفان آورده كه نزد بعضى هر آيتى كه مصدر است به يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مدنى است و هر كدام كه مصدر به يا أَيُّهَا النَّاسُ مكى است و اصح آنست كه بنا بر اغلب است و وفا و ايضا بمعنى قيام است بمقتضاى عهد يقال ( وفى به عهده و اوفى به ) بمعنى واحد و عقد بمعنى عهد موثق است و اصل آن جمع بين الشيئين است بحيثيتى كه عسر الانفصال باشد و مراد بعقود اينجا هر صيغهء عقدى است كه مردمان در معاملات خود ميگويند و گويند مراد عهودى است كه حق سبحانه و تعالى عقد آن كرده است بر عباد خود و اولى حمل آنست بر جميع به جهت عموم لفظ و عدم ثبوت مخصص و اينجا چند فايده است اول وفا كردن به عقد كه بمعنى قيام است بمقتضاى آن پس اگر لازم باشد واجبست وفا كردن بلزوم آن و اگر جايز باشد واجبست وفا بجواز آن و حينئذ وفا در عقد اجمالى است كه حال آن معلوم مىشود از بيان نبوى صلَّى اللَّه عليه و آله يا امامى عليه السلام دويم عقد در شرع اسم ايجاب و قبول است و آن گاهست كه لازم الطرفين است چون اجاره و مزارعه و مساقات و صلح و وقف و نكاح و هبه در