باب وصيّت به آزاد كردن بنده و صدقه و حجّ 5491 - محمّد بن أبى عمير ، از معاوية بن عمّار روايت كرده است كه گفت : زنى از خانوادهء من مال خود را براى من وصيّت كرد ، و امر كرد كه از جانب او بنده اى را آزاد كنند ، و حجّ بجا آورند ، و صدقه بپردازند ، ولى مال او به انجام اين امور رسا نبود ، پس براى حلّ اين مشكل از ابو حنيفه سؤال كردم ، او گفت : مال مورد وصيّت بسه بخش تقسيم مىشود : بخشى در حجّ ، و بخشى در آزاد كردن بنده ، و بخشى در صدقه مصروف ميگردد . به خدمت امام صادق عليه السّلام رسيدم ، و معروض داشتم كه زنى از خانوادهء من مرده و ثلث مالش را به من وصيّت كرده است ، و دستورى داده كه از جانب او بنده اى آزاد كنند ، و حجّ بجا آورند ، و صدقه بپردازند ، ولى من چون در آن مال بنگريستم آن را براى انجام اين امور رسا نيافتم ، امام فرمود : وصيّت را به حجّ آغاز كن ، زيرا كه آن فريضه اى از فرائض خداى عزّ و جلّ است ، و باقى ماندهء آن را بخشى در آزاد كردن بنده ، و بخشى در صدقه مصروف دار ، پس سخن امام عليه السّلام را به ابو حنيفه نقل كردم ، و او چون قول امام را بشنيد ، از گفتهء خود رجوع كرد ، و بقول امام قائل گشت . شرح : « خبر دلالت دارد بر تقدّم حجّ بر ساير آنچه وصيّت شده است » .