متعلَّق به او است ، هر چه بخواهد با آن انجام ميدهد ، تا زمانى كه مرگش فرا رسد . مصنّف اين كتاب - رحمه الله - گفت : مقصود از اين بيان اينست كه او حقّ دارد ، كه در زمان حيات خود آن را از مال خودش جدا سازد ، يا همگى آن را در زمان حياتش ببخشد ، و بشخصى كه به او بخشيده است تسليم كند ، ولى در صورتى كه نسبت به آن وصيّت كند ، سهمى افزون از ثلث ندارد ، و تصديق اين مطلب : 5467 - مطلبى است كه صفوان از مرازم ، در بارهء مردى روايت كرده است كه چيزى از مال خود را در حال بيمارى ببخشد ، و امام عليه السّلام فرمود : در صورتى كه آن را جدا كند عملش جايز است ، ولى اگر وصيّت كند تنها از ثلث ميتواند ببخشد . 5468 - و امّا حديث على بن أسباط از ثعلبه ، از ابو الحسن عمرو بن شدّاد أزدى ، از عمّار بن موسى ، از امام صادق عليه السّلام كه فرمود : مرد تا هر زمان كه روح در بدن داشته باشد نسبت بمال خود سزاوارتر است ، چنان كه اگر در بارهء همگى آن وصيّت كند براى او جايز است . اين بيان ناظر بمورديست كه شخص صاحب مال وارثى نزديك يا دور نداشته باشد ، كه در اين صورت ميتواند نسبت بكليّهء دارائى خود ، در هر موردى كه بخواهد وصيّت كند ، ولى در موردى كه وارثى نزديك يا دور داشته باشد براى او جايز