را بر ذمّه داشته باشد ، فرمود : تركهء او را صرف كفنش ميكنند ، مگر آنكه يكى از مردم طلب اجر كند و بتبرّع بهاى كفن او را بپردازد ، كه در اين صورت تركهء او را به مصرف اداء دينش ميرسانند . باب وصيّت براى وارث 5442 - ابن بكير ، از محمّد بن مسلم ، روايت كرده است كه گفت : از امام ابو جعفر عليه السّلام راجع بوصيّت براى وارث سؤال كردم ، پس فرمود : چنين وصيّتى جايز است ، آنگاه اين آيه را تلاوت كرد كه : « بر شما مقرّر شده است كه چون علامات وفات براى يكى از شما ظاهر شود ، اگر مال قابل ملاحظه اى از خود بجاى نهد ، بنفع والدين و خويشان نزديك خود وصيّتى انجام دهد » . 5443 - مصنّف اين كتاب - رحمه الله - گفت : خبرى كه روايت شده است ، دائر بر اينكه « لا وصيّة لوارث » مخالفتى با اين خبر ندارد ، و معنى آن اينست كه وصيتى در بيشتر از ثلث بنفع وارث موضوع ندارد ، همانطور كه براى غير وارث نيز وصيتى در بيشتر از ثلث بىمورد است . 5444 - و از عبد الله بن محمّد حجّال ، از ثعلبة بن ميمون ، از محمد بن قيس ، روايت شده است كه گفت : از امام ابو جعفر باقر عليه السّلام در بارهء مردى كه بعضى از اولادش را بر بعض ديگر ترجيح ميدهد ، سؤال كردم ، امام فرمود : اين كار