كسى كه بيست نوبت حجّ كند ، جهنّم را نمىبيند ، و شهيق و زفير آن را نمىشنود . ( شهيق بمعنى صداى بلند و فغان است ، و زفير بمعنى صداى پست ) . 2211 - و كسى كه چهل حجّ بجاى آورد ، به او ميگويند : در بارهء هر كس كه دوست دارى شفاعت كن ، و درى از درهاى بهشت براى او بگشايند كه او و هر كس را كه در باره اش شفاعت كرده است از آن در داخل ميشوند . 2212 - و كسى كه پنجاه نوبت حجّ بجاى آورد ، در بهشت عدن شهرى براى او بنا كنند كه در آن شهر هزار قصر ، و در هر قصر هزار حوريه از حور العين ، و هزار همسر موجود است ، و او را از رفيقان محمّد صلَّى الله عليه و آله در بهشت قرار مىدهند . شرح : « غايت و مقصود از كليّهء عبادات رسيدن بمقام قرب الهى است ، و مقدّمهء آن حركت از نقص بسوى كمال و تحصيل رضاى خداست ، و در تمام اديان آسمانى و آئين پيمبران راستين ، بدون قصد قربت عبادتى مقبول درگاه حقّ نيست ، و اين اصلى است مسلَّم كه هيچ كس در آن ترديد نكرده است . و حجّ - چنان كه از محرّمات احرامش پيداست - براى تعديل و تهذيب دو غريزهء شهوت و غضب و كنترل اين هر دو ، و در اختيار قانون حقّ قرار دادن آنها است ، و كسى كه با اختيار خويش براى تحصيل كمال و قرب بجوار حقّ سبحانه و تعالى در مدّت عمر هفتاد يا هشتاد سالهء خود ، پنجاه سال هر سالى دو بار در احرام عمره و احرام حجّ ، چندين روز متوالى اين دو غريزه را تعطيل و تحت كنترل شديد قرار مىدهد ، خود بمقامى از كمال ميرسد كه هزاران هزار حورى در اختيار او مىنهند و او توجّهى ندارد و اعتنائى نمىكند ، و هدف و خواسته اش جز قرب به خدا و حقّ و رسيدن بكمال مطلق چيزى ديگرى نيست و نخواهد