وبيوت عرب يا غير عرب مسلمان ( مگر در موارد سلاطين عثمانى يا ديگر سلاطين اسلام وندرتا در بعضي خاندانهاى قديمى وعريق برخى ممالك سابقه ) يا شيوع ورواجى داشته باشد . زيرا ثبت وضبط انساب ديگر خاندانهاى معروف مسلمان أولا بعلت اينكه موضوعيت خاصي " در احكام " اسلامى نداشتند وثانيا بسبب قلتي كه در عدد آنان حادث شده است ويا تفرقه وانشعاباتى در آن حاصل شده واحاطه بر جزئيات آن مىشود نبوده است ، خود بخود متروك گرديده است . واز اينروست كه غالب كتبي كه موضوع آن " انساب عرب " است به أواخر قرن چهارم يا أوائل قرن پنجم ختم مىشود . ولى پى گيرى انساب طالبى وفاطمى همواره در طول قرون واعصار ادامه داشته است ودر هر عصر كتاب تازه ترى كه مكمل وذيل كتب نسب پيشين باشد از سوى نسابه ها ومورخين تأليف مىشده وتأليف مىشود . وناگفته نماند كه تدوين وتصنيف اين كتب انساب مربوط به ثبت نسب طالبيان وعلويان وفاطميان اختصاصى به مؤلفين شيعه ( أعم از امامي اثنى عشرى - زيدي اسمعيلى - كيسانى ) ندارد بلكه همه علماى اسلام واز هريك از مذاهب كه تبعيت ميكرده اند ، نسب طالبيان وأهل بيت عصمت وطهارت وعترت پيغمبر أكرم صلى الله عليه وآله را ، در كتبي كه اختصاصا به همان منظور تأليف فرموده اند به رشته تحرير در آورده اند . في المثل أبو عبد الله محمد بن محمد بن أحمد بن عبد الله بن جزى الكلبي ، عالم ومقرى مشهور قرن هفتم هجرى ومؤلف كتب درباره قراءات وتفسير كتابي به همين مقصود وموضوع تأليف فرموده وآن را بنام : " الأنوار في نسب