الخطى كه معظم لهم ، رحم الله الماضين منهم وحفظ منهم الباقين ، در اين باب رعايت مىفرمايند ، بمناسبت آنكه رسم الخط نسخ مخطوطه سابق الذكر در هيچ يك از دو صورت مذكور ( يعنى نه از جهت صرف ونحو وأدب الكتاب ونه از لحاظ تواضع واصطلاحى كه علماى نسب در آن باره فرموده اند ) اتفاق واتحاد نداشت در اين متن چاپى هيچ گونه رعايتى به عمل نيامده است . 5 - ألف مقصوره كه در مرتبه چهارم وپس از آن ، قرار دارد نه تنها در مخطوطات كلا يك دست ويكنواخت نوشته نشده است بلكه در هيچيك از مخطوطه ها نيز رعايت هم آهنگى ويكنواختى كتابت اين ألف به عمل نيامده في المثل " المرجى " و " المثنى " گاهى به همين صورت وگاه به صورت " المرجا " و " المثنا " آمده است وبنابر اين آنچه در متن چاپى آمده است همان است كه در أصل مخطوطه بوده است . 6 - شريف عمرى ره برخى از أشراف وسادات را با كلمه " متوجه " وصف مىفرمايد ( مثلا در صفحات 24 س 1 / 28 س 7 / 31 سطر ما قبل آخر / 34 س 3 / 88 س 3 وبسيارى مواضع ديگر مكررا " ) به احتمال قريب به يقين اين كلمه بصيغة اسم مفعول است ومقصود آنست كه شخص مترجم عنه مردى مورد توجه ومحترم وبسيار آبرومند وبه اصطلاح محاوره اى امروزه " موجه " بوده است . اما از آنجا كه شريف عمرى در أدب ولغت نيز يدي طولى دارد وصاحب نظر است ودر خلال كتاب اين تبحر خود را پنهان نمىكند وگاهى اگر كلمه را به ضبط ويا معنى غير مشهوري استعمال مىكند فورا " دليل ومستند صحت را استعمال خود را ذكر مىفرمايد ( مثلا رجوع فرمايند ص 129 درباره " عظني شاذ " يا " عضني " مشهور ) از اينرو مىتوان احتمال ضعيفي ( ؟ ) داد كه شايد مراد ومقصود شريف عمرى از " متوجه " يكى ديگر از معاني لغوى " توجه " باشد كه به معنى