باب قضاء التّفث ( روى معاوية بن عمّار عن أبي عبد الله صلوات الله عليه قال يستحبّ للرّجل و المرأة ان لا يخرجا من مكَّة حتى يشتريا بدرهم تمرا فيتصدّقا به لما كان منهما في احرامهما و لما كان في حرم الله تعالى ) ( 1 ) اين بابى است در قضا و تدارك چركنتهاى صوري و معنوي چنان كه حق سبحانه و تعالى فرموده است * ( ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَلْيُوفُوا نُذُورَهُمْ وَلْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيقِ ) * يعنى اعلام كن مردمان را به حج خانه تا آن كه بيايند جمعى پياده و جمعى بر شتران لاغر از راههاى دور تا بيابند منفعتهاى دنيوي و اخروى را و خداوند خود را ياد كنند در أيامي چند معلوم كه أيام تشريق است و شكر كنند پروردگار خود را بر آن چه روزى ايشان كرده است از شتر و گاه و گوسفند پس بخوريد از آن گوشتها و به فقرا و مساكين بدهيد پس بايد كه قضا كنند ناخوشيهاى خود را تا وفا كند در مكة معظمه به نذرهايى كه كرده‌اند ، و تا آن كه طواف كنند خانه آزاد را به طواف وداع به چهار ده سند صحيح منقولست از معاوية كه حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه فرمودند كه سنت است مردان و زنان را كه از مكة معظمه بيرون نروند تا آن كه يك درهم خرما بخرند و آن را تصدق كنند از جهة آن چه از ايشان واقع شده باشد سهوا يا عمدا كه كفاره نداشته باشد يا در حرم الهى واقع شده باشد سهوا يا جهلا يا عمدا نيز كه كفاره نداشته باشد و