( و لو انّ المعروف جرى على سبعين يدا لأوجروا كلَّهم من غير ان ينتقص من اجر صاحبه شيء ) ( 1 ) و كلينى در قوى از آن حضرت صلوات الله عليه روايت كرده است كه اگر نيكى به هشتاد دست بگردد و در اين كتاب هفتاد است همه ثواب يابند بىآن كه از مزد صاحب چيزى كم شود ، و چون صدوق همه را صحيح مىداند و نام راوى را نبرده است همه را درهم كرده است بعضى از اوقات و در مثل اينجا توهم تكرار مىشود و احاديث بر اين مضمون بسيار است ( و سئل الصّادق صلوات الله عليه أيّ الصّدقة افضل قال جهد المقلّ اما سمعت قول الله عزّ و جلّ * ( وَيُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ ) * هل ترى هاهنا فضلا ) ( 2 ) و كالصحيح منقول است از ابو بصير كه از آن حضرت صلوات الله عليه سؤال كردند كه كدام تصدق بهتر است حضرت فرمودند كه تصدق پريشانى كه قليلى داشته باشد و آن را ايثار كند نمىشنوى كه حق سبحانه و تعالى مىفرمايد كه ايثار مىكنند ديگران را بر خود هر چند خودشان نهايت فقر دارند آيا مىبينى در اينجا فضلى ، يعنى ظاهر است كه حق سبحانه و تعالى مدح اهل البيت صلوات الله عليهم و مدح انصار فرموده است بر ايثار و سوره هل اتى نيز در ايثار نازل شده است و ظاهرا نسبت به عيال بار ايثار عيال است و كسى كه تنها باشد ايثار خوبست اگر قوت صبر داشته باشد مانند اهل بيت مستحق ثناى الهى خواهند بود ( و قال علىّ بن الحسين صلوات الله عليهما ضمنت على ربّى ان لا يسال احد من غير حاجة الَّا اضطرّته المسألة يوما إلى ان يسال من ) *