مىفرمودند كه سزاوار آنست كه مؤمن در زمستان از قوت عيال خود كم كند و زياده كند در هيمه كه خود را به آن گرم كنند يعنى اگر نداشته باشد و يقين عيال راضيند كه سرما نخورند و نان خورش نداشته باشند و نان خالى بخورند و غرض از ذكر اين غرور در اخبار آنست كه بدانند كه در جميع ضروريات خانه تقصير نبايد كرد و هر چه متعارف ايشان باشد از جهة ايشان به همرساند غنى در خور خود و فقير در خور خود چنان كه حق سبحانه و تعالى فرموده است در بسيار جائى از قرآن مجيد عموما و خصوصا مثل آن كه فرموده است كه معاشرت كنيد با زنان بمعروف يعنى خوب يا متعارف و فرموده است كه بر شوهر است روزى زنان و پوشش ايشان بمعروف ( و سئل الصّادق صلوات الله عليه عن السّائل يسال و لا يدرى ما هو فقال اعط من وقع فى قلبك الرّحمة له و قال صلوات الله عليه اعطه دون الدّرهم قلت اكثر ما يعطى قال اربعة دوانيق ) ( 1 ) و كالصحيح منقول است از فضل كه آن حضرت صلوات الله عليه سؤال كردند از سائلى كه سؤال كند و ندانيم كه شيعه است يا سنى صادقست يا كاذب حضرت فرمودند كه بده به كسى كه بده به كسى كه دلت بر او رحم آيد و آن حضرت فرمودند كه كمتر از درهم بده چون سائل به كف است و او اعتبارى ندارد گفتم اكثر آن چه خوب است چند است فرمودند چهار دانگ درهم كه تخمينا به حساب حال دو بيستى و دو نار باشد كه پنج نار يك قاز بيكى باشد و ظاهرا آن حضرت صلوات الله عليه رعايت حال وسط نموده باشند و نظر به جمعى يك دانگ اسراف باشد و نظر به جمعى اين مقدار قبيح باشد چنان كه نشينده‌ايم تا به غايت از حضرات ائمه هدى صلوات الله عليهم كه سايل به كف را نيز كم داده باشند و محتمل است كه