على عياله لئلَّا يتمنّوا موته ) ( 1 ) و در صحيح از آن حضرت صلوات الله عليه منقول است سزاوار آنست مرد را كه فراخ گرداند نفقه را بر عيال خود تا آرزو نكنند مرگ او را بعد از آن حضرت اين آيه را خواندند كه در شأن اهل بيت نازل شده است كه اطعام مىكنند طعام را بر دوستى او يعنى به سبب محبت الهى يا با دوستى طعام چون روزه بودند خصوصا شب دويم و سيم مسكين و يتيم و اسير را پس فرمودند كه مراد از اسير عيالند چنان كه خواهد آمد كه عيال آدمى اسيران اويند پس سزاوار آنست هر گاه حق سبحانه و تعالى زياده كند نعمت را بر شخصى كه او زياد كند نعمت الهى را بر اسيران او به آن كه بر ايشان نعمت را فراخ گرداند پس حضرت تاديب شخصى فرمودند كه در آن مجلس حاضر بود و فرمودند كه حق سبحانه و تعالى نعمت خود را بر فلانى زياده كرد و او منع نمود از اسيران خود و آن نعمت را به شخصى ديگر داد و ظاهرا قرض داده بوده است يا به امانت كه آن مال ضايع نشود حق سبحانه و تعالى آن نعمت را از او برد و ظاهرا ظالم يا دزد برده باشند و محتمل است كه بعنوان مضاربه داده باشد و همه تلف شده باشد يا نقصان فاحش كرده باشد . و منقول است در صحيح كه حضرت سيد الساجدين صلوات الله عليه فرمودند كه حق سبحانه و تعالى از كسانى از شما راضىتر است كه به عيال خود توسعه بيشتر كنند . و در صحيح از محمد بن مسلم منقول است كه شخصى به حضرت امام محمد باقر صلوات الله عليه عرض نمود كه مرا مزرعه هست كه هر سال سه هزار درهم از آن حاصل مىشود و دو هزار آن را صرف عيال خود مىكنم و هزار