فرمودند و يكى گفت كه سبحان ربّى العظيم و بحمده گفتند و ممكن است كه راوى اول را غرض اين باشد كه تسبيح بزرگ را به اين عدد خواندند و تتمه را از جهت تخفيف كلام نفرموده باشند و اگر نه بسيار مستبعد است كه به اين عدد شنيده باشد و لفظ و بحمده را نشنيده باشد و همچنين در سجده ها به اين عدد خواندند . و در صحيح از عمار منقول است كه عرض نمودم به حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه كه كمترين چيزى كه بيمار را كافيست در ركوع و سجود چه چيز است حضرت فرمودند كه يك تسبيح است . و در حديث صحيح و موثق كالصحيح از ابان بن تغلب منقولست كه داخل شدم بر حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه و آن حضرت نماز مىكردند پس شمردم در ركوع و سجود شصت تسبيح گفتند و اظهر آنست كه حضرت در هر يك اين عدد را گفته باشند و احتمال دارد كه در هر يك بيست مرتبه گفته باشند يا نماز دو ركعتى باشد و ده مرتبه در هر يك فرموده باشند يا چهار ركعتى و پنج مرتبه باشد و اين احتمالات خلاف ظاهر است و ظاهر آنست كه چون فرد اول غريب بود آن را گفته باشد و الله تعالى يعلم و از جهت اين حديث و احاديث ديگر بعضى از علما گفته‌ايم كه مستحب است كه عدد تسبيحات طاق باشد مگر آن كه بسيار گويند كه در آنجا رعايت طاق و جفت در كار نيست چون مصلَّى از حضور قلب مىافتد و از اين جهت جفت فرمودند تا بر ديگران مشكل نباشد ، و در احاديث صحيحه وارد شده است كه اقل ذكر سه تسبيح است و يكى مجزيست ، و در حديث صحيحى واردست كه يكى مجزيست هر گاه پيشانى را درست بر زمين گذاشته باشى ، و در حديث صحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه منقولست كه فرمودند كه در ذكر ركوع كافى است سه تسبيح يا قدر آنها كه