ظهره و تردّد [ و ردّ ] ركبتيه إلى خلفه ، و نصب عنقه و غمّض عينيه ثمّ سبّح ثلثا بترتيل فقال سبحان ربّى العظيم و بحمده ثمّ استوى قائما فلمّا استمكن من القيام قال سمع الله لمن حمده ثمّ كبّر و هو قائم و رفع يديه حيال وجهه و سجد و وضع يديه على الارض قبل ركبتيه فقال سبحان ربّى الاعلى و بحمده ثلث مرّات و لم يضع شيئا من بدنه على شىء منه و سجد على ثمانية اعظم الجبهة و الكفّين و عينى الرّكبتين و انامل ابهامى الرّجلين و الانف فهذه السّبعة فرض و وضع الانف على الارض سنّة و هو الارغام ثمّ رفع رأسه من السّجود فلمّا استوى جالسا قال الله أكبر ثمّ قعد على جانبه الايسر و قد وضع ظاهر قدمه اليمنى على باطن قدمه اليسرى و قال استغفر الله ربّى و اتوب اليه ثمّ كبّر و هو جالس و سجد السّجدة الثّانية و قال كما قال فى الأولى و لم يستعن بشيء من جسده على شىء منه فى ركوع و لا سجود و كان مجنّحا و لم يضع ذراعيه على الارض فصلَّى ركعتين على هذا ثمّ قال يا حمّاد هكذا صلّ و لا تلتفت و لا تعبث بيديك و اصابعك و لا تبزق عن يمنك و لا عن يسارك و لا بين يديك ) و به اسانيد صحيحه منقولست از حماد بن عيسى كه گفت كه روزى حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه به من فرمودند كه يا حماد مىدانى كه نماز كنى و علم به افعال صلاة دارى من گفتم اى سيّد و خداوند من من در حفظ دارم كتاب حريز را كه در نماز تصنيف كرده است و از شما و پدر شما روايت كرده است حضرت فرمودند كه باكى نيست برخيز و نماز كن يعنى در نماز كردن باكى نيست هر چند كتاب را در حفظ خود داشته باشى چون اگر از من بشنوى بر تقدير كه همه حق باشد سبب اطمينان قلب مىشود يا آن كه باكى نيست در عمل كردن به آن و ليكن چيزهاست كه در آنجا