فارغ شوى ركوع و سجود كن و چون سر از سجده دويم بردارى تشهد بخوان و بگو و ترجمه اش اينست كه استعانت و يارى مىخواهم از اسم حق سبحانه و تعالى و از جناب اقدس الهى يا بعون الهى تشهد مىخوانم و چگونه عون او را نخواهم و حال آن كه اصل وجود و بقاى من به اوست و شكر او و حمد او مىگويم يا آن كه جميع ثناها مخصوص ذات مقدس اوست و هر اسم خوبى كه هست همه مخصوص اوست پس جميع صفات كمال از اوست پس جميع محامد مخصوص او باشد تعالى شأنه ، علم دارم و شهادت مىدهم كه نيست الهى كه مستحق عبادت و عبوديت باشد مگر واجب الوجود بالذاتى كه جامع همه كمالات است در حالتى كه او يگانه است و اصلا تعدد و تكثر در ذات او و صفات او نيست و هيچ كس شريك او نيست در اين معنى زيرا كه هر واحدى غير او به كثرتهايى بسيار مقرونست و ذات اوست كه واحد من جميع الوجوه است ، و گواهى مىدهم از روى علم و يقين كه محمد ( ص ) بنده اوست و فرستاده اوست بسوى خلايق و حق سبحانه و تعالى او را به راستى بخلق فرستاد در حالتى كه بشارت دهنده بود مطيعان را به ثواب و بيم كننده بود مجرمان را به عقاب پيش پيش روز قيامت كه بعد از او پيغمبرى ديگر نخواهد بود ، پس برخيز به ركعت سيم و دستها را بر زمين گذار و زانوها را بردار و در اين حالت بگو كه بحول و قوت الهى بر مىخيزيم و مىنشينم و در دو ركعت آخر و يك ركعت شام خواه امام باشى و خواه منفرد بگو تسبيحات اربع را سه مرتبه بنا بر بعضى از نساخ يا تسبيحات ثلث را بنا بر بر اكثر نسخ سه مرتبه بگو كه نه تسبيح شود و اگر خواهى حمد را مىتوانى خواند در هر ركعتى و ليكن تسبيح افضل است . اما تشهد پس در حديث موثق كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله منقولست كه فرمودند كه تشهد دو ركعت اول اين است ( الحمد للَّه