عليه به ابو بصير فرمودند كه اگر ترسان باشى يا حاجتى داشته باشى پس اول حمد و ثنا و تعظيم الهى به جا آور به ثنايى كه حق سبحانه و تعالى اهل آن باشد و صلوات بر نبى و آلش صلوات الله عليهم بفرست و حاجت خود را طلب كن و خود را به گريه بدار اگر چه مثل سر مگس باشد به درستى كه پدرم صلوات الله عليه مىفرمودند كه نزديكترين احوال بنده بجناب اقدس الهى آن وقتى است كه بنده در سجود باشد و گريان باشد ، و در حديث كالصحيح از اسماعيل منقولست كه حضرت به او فرمودند كه اگر ترا گريه نيايد خود را به گريه بدار تا شايد بيايد پس اگر مثل سر مگسى آب از ديده بيرون آيد پس به به . ( و روى انّ البكاء على الميّت يقطع الصّلاة و البكاء لذكر الجنّة و النّار من افضل الاعمال فى الصّلاة ) و منقولست از حضرت امام جعفر صادق صلوات الله عليه كه گريه كردن كه صدا داشته باشد بر ميت قطع مىكند نماز را و گريه كردن از جهة طمع بهشت يا خوف جهنم از جمله بهترين اعمال است در نماز و اين حديث بحسب ظاهر منافات دارد با حديث بزرگ و جمع كرده‌ايم بانكه چون در حديث سابق مقصود از گريه رضاى الهى است و مرده را ياد مىكند كه گريه اش بيايد بواسطه خدا بنا بر اين ضرر نداشت و در اينجا مطلوب ميت است بنا بر اين گريه مفسد صلاتست و بعضى عمل به اين حديث نكرده‌ايم چون راويانش اكثر مجهولند و سند اول موثق است مع هذا مؤيد است به عمومات احاديث بسيار كه بعضى از آنها مذكور شد و اين حديث را حمل بر كراهت مىتوان كرد كه مراد از قطع فوات فضيلت نماز باشد و آن چه أولا مذكور شد اظهر است و بعضى گفته‌ايم كه اين حديث گريه با صداست و احاديث سابقه محمولست بر آن كه صدا نداشته باشد به قرينه آن كه به صد تشويش مىخواهد كه شايد قطره آب ديده بيرون آيد و احوط آنست كه از جهة دنيا مطلقا گريه