عزيمت حسين ( ع ) به سوى عراق حسين ( ع ) روز سه شنبه ، سوم ذيحجه وبه قولي روز چهارشنبه ، هشتم ذيحجه سال 60 هجرى ، پيش از آن كه از شهادت مسلم مطلع شود از مكة خارج شد ، زيرا حسين ( ع ) روزى از مكة بيرون آمد كه در همان روز مسلم به شهادت رسيده بود . روايت شده است كه چون حسين ( ع ) تصميم گرفت به سوى عراق برود ، مقابل جمعيت ايستاد وپس از حمد خداوند متعال ودرود بر رسول خدا ( ص ) خطبه اى به اين مضمون ايراد فرمود : " مرگ بر فرزندان آدم حك شده است ، چون جاى گردنبند بر گردن دختران جوان . من مشتاق ديدن پيشينيان خويشم ، مانند اشتياقى كه يعقوب به ديدار يوسف داشت . سرزمينى براي كشته شدن من انتخاب شده است كه به آن خواهم رسيد وگويا مىبينم كه اعضاى بدنم را گرگهاى بيابان ، در زمينى بين نواويس وكربلا پاره پاره مىكنند تا شكمهاى گرسنه خود را سير گردانند وانبانهاى خالى خويش را پر كنند . آرى ! از سرنوشت نمىتوان گريخت . آنچه خداوند به آن خشنود است ، ما أهل بيت هم خشنوديم وبر بلياتى كه از جانب خدا باشد صبر مىكنيم ومىدانيم أو مزد صابرين را به ما اعطا مىكند . ما كه پاره تن پيغمبر خدا هستيم از أو جدايى نداريم ودر بهشت با أو خواهيم بود . بدين گونه رسول خدا خشنود خواهد شد وبه وعده اى كه خداوند به رسولش داده وفا مىشود . هر كس براي جانبازى در راه ما آماده است واز شهادت وملاقاة خداوند خشنود مىشود با ما بيايد ، زيرا به يارى خدا - انشاء الله - بامدادان از مكة خارج مىشويم . " گفتار طبري أبو جعفر محمد بن جرير طبري امامي در كتاب " دلائل الإمامة " از أبو محمد سفيان بن وكيع ، از پدرش وكيع وأو از " أعمش " روايت مىكند كه : أبو محمد واقدى وزرارة بن خلج گفتند :