جايگاه وآرامگاه آن بدنهاى نازنين مىبودم ومىتوانستم أجساد پاك وپاكيزه آنها را در بر بگيرم ! آه ! اگر من آرامگاه آن بزرگ مردان فداكار بودم ، با منتهاى كوشش وجديت ، آن بدنها را حفظ مىكردم وحقوق ديرين آنان را ادا مىنمودم واز افتادن سنگها بر آن بدنها ، جلوگيرى مىكردم ومانند خدمتگزاران فرمانبردار در خدمت آنان مىايستادم وبساط اجلال واكرام ، زير آن صورتهاى نوراني وآن بدنهاى پاره پاره مىگستردم وبه آرزوى همنشينى آنان مىرسيدم واز نور آنان براي تاريكيهايم روشنايى وضياء مىگرفتم . آه ! چقدر مشتاق رسيدن به اين آرزوها هستم وچقدر از دورى ساكنين خود در سوز وگدازم ! هر ناله اى در دنيا از ناله من كوتاهتر است وهر دارويى جز وجود آنان براي تشفى ومداواى من ، بي اثر است . هم اكنون من در فقدان آنان ، لباس عزا در بر كرده أم وبا جامه هاى سوگوارى انس گرفته أم واز پيدا كردن صبر وشكيبايى نا اميد گشته أم وتنها سخنم اين است : " اى سرمايه آسايش روزگار ! ديدار ما وتو در روز محشر ! " " چه نيكو سروده است شاعر نامى ابن قتيبة ، در آن موقعى كه بر آن منازل بي صاحب مىگريست ومىگفت : " من بر خانه هاى آل محمد ( ص ) گذر كردم وآنها را همانند آن روزى كه آل پيغمبر در آن بودند ، نديدم . خداوند اين خانه ها وصاحبانش را از عنايت خود دور نكند ! اگر چه به گمان من امروز اين خانه ها از صاحبانشان خالى شده اند ! آگاه باشيد كه كشته شدن شهيدان كربلا ، گردنهاى مسلمانان را زير بار ذلت برد واينك آثار ذلت از آنها هويداست . فرزندان پيغمبر همواره پناه واميد مردم بودند ، ولى اكنون مصيبتى براي دلها شده اند كه از همه مصايب بزرگتر واندوهناكتر هستند . مگر نمىبينى كه خورشيد نيز براي شهادت " حسين ( ع ) " مانند بيماران رنگش زرد شده وشهرها از اين مصيبت ، دگرگون گرديده اند . وتو اى كسى كه مصيبت أبا عبد الله ( ع ) را مىشنوى ! در غم اندوه آنان ، به همان راهى برو كه پيشوايان از حاملان اين كتاب ، از آن راه رفته اند . " روايت شده است كه : امام زين العابدين ( ع ) با آن مقام حلم وبردبارى اى كه