بامداد عاشورا راوي مىگويد : سپاه عمر بن سعد سوار شدند وحسين ( ع ) ، برير بن خضير را به سوى آنان فرستاد . برير آنان را موعظه كرد ومطالبى را به ايشان تذكر داد ، ولى اعتنا نكردند ودر آنان اثر نكرد . پس از آن حسين ( ع ) بر شتر - وبه قولي بر أسب - خود سوار شد وياران عمر بن سعد را دعوت به سكوت وتوجه به كلمات خود كرد . آنان ساكت شدند . حسين ( ع ) حمد وثناى خداوند را به بهترين وجهي ادا نمود وبر محمد ( ص ) وفرشتگان وپيغمبران درود فرستاد وداد سخن داد وپس از آن فرمود : " اى مردم ! بيچارگى وهلاكت بر شما باد كه در حال سرگردانى از ما يارى خواستيد وما با شتاب ، براي يارى شما شتافتيم ، ولى شما شمشيرى را كه سوگند ياد كرده بوديد كه در يارى ما به كار بريد ، براي كشتن ما به دست گرفتيد وآتشى براي سوزانيدن ما افروختيد كه ما مىخواستيم با آن آتش ، دشمن خود ودشمن شما را بسوزانيم . امروز همه براي كشتن دوستان خود ، به يارى دشمنان شتافته أيد ، بدون آن كه عدل وداد را بين شما رواج داده باشند وبي آن كه در يارى آنان براي شما اميد خوش ورحمتي بوده باشد . واي بر شما ! چرا دست از يارى ما كشيديد وحال آن كه شمشيرها در غلاف ودلها مطمئن وآرام ورأى ها محكم شده بود ، ولى شما در افروختن آتش فتنه ، مانند ملخها شتاب كرديد وديوانه وار خود را چون پروانه در آتش افكنديد . اى مخالفان حق واى گروه نامسلمان واى تاركان قرآن واى تحريف كنندگان كلمات واى جمعيت گناهكار واى پيروان وسوسه هاى شيطان واى خاموش كنندگان شريعت وسنت پيغمبر ! دور باشيد از رحمت خدا ! آيا اين مردم ناپاك را پشتيبانى مىكنيد واز يارى ما دست برمىداريد ؟ آرى . به خدا قسم ، مكر وحيله از زمان قديم در شما بوده وأصل وفرع شما با آب تزوير به هم آميخته وفكر شما با آن تقويت شده است . شما پليدترين ميوه اى هستيد كه گلوى تماشاگران خود را آزار مىدهد وكمترين لقمه اى هستيد كه اشخاص غاصب شما را ببلعند . آگاه باشيد كه زنازاده پسر زنازاده ( ابن زياد ) مرا بين دو چيز مخير ساخته است : يا با شمشير كشيده آماده جنگ شوم ويا لباس ذلت بپوشم وبا يزيد بيعت كنم ، ولى ذلت از ما بسيار دور است وخدا ورسول خدا ومؤمنان وپرورده شدگان دامنهاى پاك واشخاص با حميت ومردان با غيرت به ما چنين اجازه اى را نمىدهند كه ذلت أطاعت