فصل هفتم ديهء جنايت بر حيوان جنايت بر حيوان مأكول اللحم اتلاف مأكول اللحم بدون اذن با تذكيه مأكول عادى ( مثل گوسفند و گاو و شتر ) اگر اتلاف شد به غير اذن مالك ، به سبب تذكيه ، تفاوت بين حىّ و مذكَّى را مالك ، مستحق است ، و استحقاق مطالبهء تمام قيمت با دفع مذكَّى ندارد ؛ و همچنين جانى استحقاق مطالبه عين با دفع تمام قيمت ندارد ؛ و اگر فرضاً مسلوب شد ماليت ، به سبب تذكيه ، تمام قيمت را مستحقّ است . اتلاف بدون تذكيه و اگر اتلاف به غير تذكيه كرد ، قيمت روز اتلاف يا اعلى القيم تا روز اداء را ضامن است ؛ و مستثنى مىشود از قيمت آن ، عين آن چه صاحب قيمت است بعد از اتلاف از چيزهائى كه منافع محلَّله دارند ، مثل پشم و مو و كرك و پر و نحو اينها . صدمه به اعضاى حيوان و اگر قطع كرد بعض اعضاى حيوان مأكول را يا شكست چيزى از استخوان آن را ، تفاوت بين قيمت حيوان با جنايت و بدون آن ، براى مالك است ؛ و احوط در بيرون آوردن چشم حيوان يك چهارم قيمت آن حيوان است و يك دوّم آن هم محتمل است ، و احوط صلح است . جنايت بر حيوان غير مأكول قابل تذكيه حيوانى كه مأكول اللحم نيست لكن قابل تذكيه است ( مثل شير ) اگر اتلاف شد