اقرار به انقضاى عدّهء طلاق و تحقق حمل اگر زن اقرار كرد به انقضاى عدّه طلاق ، پس از آن ولدى از او متولد شد بين شش ماه و نه ماه از آخر وطى معلوم ، يا آخر عده رجعيه ، يا از طلاق در بائنه ، با مقدار لازم براى طلاق قبل از طلاق متاخر از وطى ، ولد ملحق به فراش زوج مىشود با عدم تزويج ديگر ، و دور نيست زن به لوازم اقرار بر عليه شخص خود ملزم باشد ، چنان كه زوج قبل از ولادت ، حق رجوع داشته واقعاً در عدهء طلاق رجعى . اگر ولادت ، از اقصاى حمل ، زائد بود ، لاحق نمىشود به زوج مگر با اثبات دعواى فراش جديد يا وطى به شبهه ؛ و در صورت تصادق ، لحوق ثابت است و گر نه قول زوج در نفى ، مقدم است با يمين او ؛ و با نكول او ، زن حلف مىنمايد و اثبات نسب مىنمايد مگر زوج با لعان نفى نمايد . اگر ادّعاى زن بعد از موت زوج ، بر وارث اين بود كه رجوع كرده در عدهء رجعيه يا ازدواج جديد در غير آن كرده ، پس با وحدت وارث ، مثل ادّعاى بر زوج در حال حيات است ، لكن يمين وارث به اعم از نفى علم است ؛ و لعان منتفى است با وارث . و اگر متعدد است پس با تصديق همه ، يا تكذيب همه و حلف همه ، يا نكول همه و حلف زن ، مطلب واضح است ؛ و اگر مختلف شدند ، در حق مصدق ثابت است حتى نسب ، مگر با تعدد و عدالت كه در حق همه ثابت مىشود ، و الله العالم . 4 عدهء وفات حرّهء منكوحهء به عقد صحيح اگر حامل نباشد ، عدهء او از وفات زوج « چهار ماه و ده روز » است ، صغيره باشد يا كبيره ، مدخول بها يا غير ، زوج هم بالغ باشد يا نه حر باشد يا عبد ؛ و منقضى مىشود به غروب آفتاب از روز دهم . و در ماه ملفق گذشت در نظائر آن احوط تلفيق به سى روز است . و ده روز مقدم بر چهار ماه كافى است ، و بعض ده روز ملفق مىشود به باقى از ماه پنجم بنا بر اظهر ؛ و در متصل به اوّل هلال ، چهار هلالى و ده روز بعد از آن كافى است .