ترك تسميه و اگر عمداً ترك تسميه كرد ، تذكيه حاصل نمىشود ؛ و اگر از روى فراموشى ترك كرد ، ضرر ندارد . و مسلمان ذابح بدون تسميه ، در ادعاى فراموشى تصديق مىشود . و جهل به موضوع يا حكم ، ملحق به نسيان نيست بنا بر احوط . اعتبار قصد در تسميه و اظهر عدم كفايت تسميهء براى سائر اغراض است ، بلكه بايد به عنوان تسميهء بر ذبيحه و به اين قصد باشد . شرطيت ذكر خداى متعال به نحو اختصاص و بايد نام خداى تعالى به نحو اختصاص ذكر شود ، پس مجزى نيست اگر بگويد « بسم الله و محمّد » با جرّ به عطف ؛ و اگر بگويد « بسم الله و بسم محمّد » و قصد نمايد متعلَّق را در اول « أذبح » و در دوم « أتبرّك » جواز بىوجه نيست ، و همچنين اگر در صورت اولى همين قصد را داشته باشد ؛ بخلاف صورت قصد تشريك يا اطلاق به معنى قصد ظاهر . اشاره اخرس و اشارهء مفهمه در اخرس كافى است اگر چه به تحريك زبان با توجه به مقصود كه تسميه بر ذبيحه است [ باشد ] . جواز وصفى تسميه به قصد عزيمت از جنب و حائض و تسميه به قصد عزيمت ، از جنب و حائض ، ضرر به تذكيه ندارد اگر چه معصيت است . اعتبار تسميهء وكيل با توكيل مسلم ، مسلمى را در ذبح ، تسميهء وكيل ذابح به مباشرت ، لازم است ، و تسميه موكِّل كافى نيست . مباشرت دو نفر در ذبح مانعى از مباشرت دو نفر به ذبح با تسميهء هر دو نيست اگر با هم انجام دهند .