فصل دوّم شرايط شكار كننده اعتبار اسلام و عقل و تميز 1 - معتبر است در تذكيه به ارسال كلب و رمى به مذكورات ، اين كه مُرسِل و رامى مسلمان باشد يا به حكم او ، مثل طفل مميّز . و ارسال محكوم به كفر - مثل مجوسى و وثنى و مرتدّ از مسلمين و ناصبى و غالى - موجب پاك و حلال بودن نمىشود ، و در يهودى و نصرانى خلاف است و خواهد إن شاء الله مذكور شد ؛ و همچنين ارسال مجنون و غير مميّز موجب تذكيه نمىشود . اعتبار ارسال كلب براى اصطياد نه براى غير آن 2 - معتبر است كه ارسال كلب براى اصطياد باشد ، و همچنين بايد هدف در رمى ، صيد باشد ، نه غير صيد كه مصادف به وقوع بر صيد شده باشد ، يا آن كه بدون اختيار از دست او خارج شد و به صيدى اصابت كرد . و اگر كلب معلَّم را بعد از استرسال ، با زجر نگاهداشت پس از آن ارسال كرد با تسميه ، پاك و حلال است مقتول آن ، نه آن كه اول خودش برود و در اثناء تحريص نمايد پس اصابت نمايد صيد را بدون زجر در اثناء و بدون زيادتى عَدْو و سرعت ؛ و اگر زيادتى به سبب اغراء بعد از رفتن حاصل شد ، اظهر عدم تذكيه است ، به سبب استناد به مجموع نه به خصوص محلِّل . و همچنين اگر در اثناء ، زجر كرد و منزجر نشد و بر عدو و سرعت در رفتن به سوى صيد افزود كه زجر مثل عدم آن شد . پس اگر مجوسى ارسال كرد و مسلمان اغراء كرد و زيادتى عدو حاصل شد ، موجب