فصل سوّم احكام نذر نذر صوم يك سال معين 1 - اگر نذر كرد صوم اين سال معين را ، لازم [ است ] صوم جميع ايام آن غير عيدين و ايام التشريق براى كسى كه در منى باشد براى مناسك يا مطلقاً كه در آن خلاف است ؛ و اين ايام ، روزه و قضاء روزه ندارند براى خروج از نذر ؛ و در غير منى ، روزهء ايام تشريق لازم است . و اگر عمداً با اختيار افطار كرد در بعض ايام ، قضاء خصوص ايام افطار بعد از اتمام لازم است ؛ و بقيهء سال را روزه مىگيرد اگر شرط تتابع نكرده باشد بلكه تتابع مفروض در ايام يك سال باشد ؛ و اگر شرط تتابع كرد ، آيا استيناف لازم است ، يا اكتفاى به بناء و اتمام و قضاء مىنمايد ، يا آن كه فرق است بين تجاوز نصف و عدم آن و بناء در صورت اول است ؟ خلاف است ، اقرب قول دوم است كه موافق « قواعد » است ، و بعد از آن تفصيل كه موافق « مبسوط » است ، و مختار ايشان ناشى از قياس نيست ، بلكه از الغاء خصوصيّت ماه در سال است عرفاً . و اقرب در رمضان ، دخول در نذر است ؛ پس در افطار عمدى آن ، دو كفاره است . و اما افطار عذرى مثل حيض و نفاس ، پس اظهر خروج آنها از نذر است ، پس قضاء مثل كفاره ندارند و تتابع هم در آن چه شرط شده قطع نمىشود ، بلكه بناء و اتمام ، كافى است . نذر صوم دهر و مسأله مسافرت در آن 2 - اگر نذر كرد صوم دهر را صحيح است ، و عيدين و ايام تشريق در منى ساقط است ، و در سفر روزه نمىگيرد اگر چه اختيارى و بدون ضرورت و عذر باشد ، مگر