1 - مسائل نذر حجّ نذر حج يا زيارت پياده اگر نذر كرد ماشياً حج نمايد لازم مىشود ، و افضليّت ركوب احياناً ، مانع از انعقاد نذر نمىشود ، و رجحان فى نفسه كافى در صحّت آن است به نحوى كه اشاره به آن شد . و كافى [ است ] در وفاء به نذر مذكور ، مشى از ميقات تا آخر حج ، مگر قرينه يا قصدى معيِّن مشى از بلد نذر يا ناذر يا اقرب آنها به ميقات باشد . و در مثل نذر زيارت سيّد الشهداء عليه السلام ماشياً كه محل متعيّنى مناسب آن نيست ، اظهر مشى از بلد نذر يا ناذر است مگر با قرينه يا قصد تعيين ديگر ، و تعيين يكى از دو بلد در موارد مختلف مىشود . و در آخرش در غير صورت تعيّن به قرينه يا قصد ، خلاف است ، مشهور طواف نساء را آخر قرار داده‌اند ؛ پس اگر بر او است عود براى رمى جمرات ، ركوب در عود مانعى ندارد بر حسب اين قول ؛ و مقتضاى روايت صحيحه ، رمى جمرات است اگر چه بعد از تحلَّل واقع شود ، و زيارت بيت براى طواف وداع در حال ركوب مانعى ندارد ؛ بنا بر اين براى عود به منى براى رمى سائر جمرات ، نبايد ركوب نمايد . و قول دوم احوط است . فوت حج منذور و قضاى آن اگر فوت شد از او منذور - كه حج در حال مشى بود - به واسطهء فوت حج در آن سال ، قضاء اين واجب ، لازم است ، و در اتمام فاسد يا عمره اى كه براى تحلَّل به جا مىآورد لازم نيست مشى . و اگر نذر مطلق بود و در سالى متعين نبود ، پس حج كرد با قدرت بر مشى بدون مشى ، لازم است اعادهء حج در حال مشى . و در صورت تعيين سال و مخالفت با قدرت ، احوط قضاء آن است در سال ديگر و اعادهء حج است در حال مشى ؛ و كلام در صحّت آن چه واقع [ شده ] است ، در نذر موالات [ وضوء و ] در كتاب حج مذكور است .