فصل اوّل شرائط طلاق دهنده 1 بلوغ معتبر است در طلاق ، بلوغ طلاق دهنده . صبىّ غير مميّز ، طلاق او بىاثر است ؛ و در مميز ، اشهر عدم صحّت طلاق است به مباشرت يا توكيل ؛ و در مميّزى كه سن او ده سال است ، روايت و قول به صحّت طلاق هست و آن اظهر است ، اگر چه احتياط اولى است . 2 عقل و طلاق ولىّ از فاسد العقل ، چه پدر و جدّ ابى باشد يا حاكم در صورت فقد آنها صحيح است با عدم مفسده و ضرر ، چه آن كه فساد مستمر باشد يا غير مستمر ، با عدم تعقل در زمان تمام طلاق ، و فرقى بين فساد متصل به ما قبل از بلوغ و غير آن نيست بنا بر اظهر . عدم صحّت طلاق مجنون مگر ادوارى در حال افاقه و طلاق مجنون صحيح نيست مگر آن كه ادوارى باشد و در حال افاقه طلاق تامّ از او متمشّى باشد ؛ و توكيل او مثل مباشرت او است ؛ و ميزان عدم تعقل است بحسب متعارف نه مطلق ضعف عقل . 3 قصد و همچنين سكرانِ غيرِ مميّز در زمان طلاق ، و مغمى عليه و نائم در زمان عروض اينها ، و ساهى ، و هازل ، و غالط ، و مغضبِ به غضب رافع قصد ، و كسى كه اهل لغت نيست و معرفت به مدلول لفظ ندارد .