ج لازم « 1 » نيست ، بلكه جايز است بر هر موضعى كه از پيشِ سر باشد . س حدِّ پيشِ سر ، چقدر است ؟ ج ربعى است كه در پيش سر واقع شده و سه ربع ديگر عقب سر است و دو پهلوى آن كه منتهى شود به حدّ گوشها . س آيا جايز است سرازير مسح كردن و به عكس يا نه ؟ ج احوط ترك « 2 » عكس است ، اگر چه جواز ، اقوى است . س اگر موى در محل مسح روييده باشد ، مسح بر آن جايز است يا نه ؟ ج اگر از حدّ خود كه در پيش سر است بيرون نرفته ، جايز است ؛ و هر گاه از حدّ خود بيرون رفته باشد ، يا آن كه أو را بر همان موضع جمع كرده باشند ، مسح بر آن جايز نيست « 3 » . س آيا مسح را مىتوان به ظاهر دست نمود ، با متعيّن است به باطن دست ؟ ج واجب است به باطن دست . س اگر ممكن نشود « 4 » به باطن دست ، به چه مسح نمايد ؟

--> « 1 » بلكه پيشانى ، موضع غَسل است نه مسح . « 2 » اين احتياط ترك نشود به رعايت مسح از بالا به پايين . « 3 » يعنى بر مقدار خارج از حدّ فعلًا در اوّل ، و تقديراً در دوّم كه به كشيدن و باز كردن خارج مىشود . و احتياط در رعايت صدق مسح بر بشرهء مودار و رعايت تبعيّت عرفيّهء مو براى محلَّش از بشرهء مقدّم سر ، ترك نشود . « 4 » يعنى اگر ممكن نشود به جهت مرض و نحو آن ، مسح به باطن كف دست ؛ و امّا اگر عدم امكان به جهت نبودن رطوبت در باطن كفّ و ممكن نبودن نقل از ساير مواضع وضو براى باطنِ كف باشد ، پس احوط جمع بين اتمام وضو به مسح با پشت كف دست اگر ممكن است و رطوبت دارد و ذراع اگر با پشت كف دست نمىشود ، و بين اعادهء وضو است ، يا اين كه اعاده نمايد بعد از ابطال وضو اوّل .