الشيخ محمد تقي بهجت
89
جامع المسائل ( فارسي )
و واجب است كه در شستن ، شروع به اعلى نمايد « 1 » ؛ و هر گاه آب بر روى خود از پايين به بالا جارى ساخت و در نيت خود قرار داد كه اوّلِ شستنِ روى ، از اوّلِ سرازير شدن آب از پيشانى باشد « 2 » ، وضو صحيح است . و همچنين بىعيب است هر گاه تمام روى را به يك باره در حوض و مانند آن ، فرو كند ، لكن در قصد خود ، ابتداى روى را ، اوّلِ شستن قرار دهد « 3 » و ما بقي را در عقب آن . و واجب نيست شستن بشره كه موىِ ريش ، آن را پوشانيده باشد ، مگر موى تُنُكى كه بشره از زير آن نمايان است [ كه ] در اين حال ، لازم است شستن « 4 » . و حكم ابرو و مژه ، حكم ريش است در شستن . شستن دست دوم : واجب است شستن دستها از مرفق كه محل اجتماع استخوان بازو و دست است . و محل جمع شدن اين دو استخوان ، بايد شسته شود ، بلكه لازم است داخل نمودن چيزى از بازو تا يقين به شستن تمام مرفق حاصل شود . و واجب است ابتدا نمودن به شستن
--> « 1 » و در بقيهء روى ، صدق عرفىِ شستنِ از بالا به پايين را رعايت نمايد على الأحوط . « 2 » و همچنين تا آخر روى ، چنان كه گذشت . و احوط ادامهء اجراى آب است به مقدار زمان اجراى از بالا تا به پايين با قصد ترتيب مذكور . « 3 » با حفظ ترتيب تا آخر در قصد چنان كه گذشت . و احوط ادامهء مكث در آب است به قدر طول زمان اخراجِ روى از آب از بالا تا به آخر با مختصر حركت آب در آن زمان ؛ و اگر به اخراج ، قصد وضو نمايد ، كافى است اخراج تدريجى از بالا تا پايين . « 4 » يعنى شستن بشره ؛ و احتياط در ضمّ شستن مو در صورت عدم احاطه يقيناً يا احتمالًا ، ترك نشود ؛ و ريشِ اتّفاقى زن ، در حكم ، مانند ريش مرد است .