طلوعِ صبحِ صادق ، داعى بر امساك مخصوص در زمان مخصوص ، با أو باشد و قصد منافى آن نداشته باشد . س اگر كسى ترك نمايد نيّت را عمداً تا داخل صبح شود ، روزه أو صحيح است يا نه ؟ ج صحيح نيست و قضا بر أو واجب است ، نه كفّاره « 1 » . س هر گاه بعد از نيّت روزه ، منافى آن را به عمل آورد پيش از صبح ، نيّت باطل مىشود ، يا نه ؟ ج باطل نمىشود و تجديد نيّت روزه ، ضرور نيست هر چند آن فعل ، جماع باشد . و اينها كه ذكر شد در روزهء واجبِ معيّن است مثل « رمضان » و « نذر » معيَّن در حال اختيار ؛ اما در حال اضطرار مثل آن كه نداند كه آن روز ، روز اول ماه رمضان است ، يا آن روز ، روزى است كه نذرِ معيّن نموده ، يا فراموش نموده باشد نيّت را پس وقت نيّت ، باقى است تا به ظهر ؛ و واجب است بر كسى كه علم رساند به وجوب روزهء آن روز يا به خاطرش آيد بعد از فراموش نمودن ، آن كه فوراً نيّت كند و اگر نه روزه أو باطل است . و اما غير روزهء معيَّنِ واجب از قضاى روزهء ماه رمضان و نذر مطلق ، جايز است نيّت در آن « 2 » تا به زوال در وقتى كه منافى به عمل نياورده و روزهء أو صحيح است ، و به ظهر شدن فوت مىشود وقت آن . و اما در مندوب ، پس جايز است نيّت نمودن تا پيش از غروب آفتاب اگر بعد از نيّت ، چيزى از روزه مانده باشد . س در اوّل ماه رمضان ، نيّت روزه گرفتنِ تمامِ ماه را نمايد ، جايز است يا نه ؟ ج بلى جايز است و احتياط به تجديد نيّت در هر شب ترك نشود .

--> « 1 » محلّ تأمّل است . « 2 » در حال اختيار .