اقامت در كمتر از مسافت همان مكان كرد ، يا متردّد شد ، تا زمان عزم مذكور ، موظَّف به قصر بوده و از زمان عزم ، اتمام مىنمايد اگر باقى مسافت جداگانه نباشد ، مثل محلّ اقامت آتيه ، چون كه مسافتى كه ملاك قصر أو بود ، قصد آن مستمرّ نبوده . و هر صورت كه حكم آن قصر است ، بايد واجد همهء شروط قصر باشد و به مجرّد انتفاى بعض آنها ، اتمام ثابت است . و خروج از محلّ تردّدِ سى روز ، به منزله خروج از محلّ اقامتِ ده روزِ با قصد است در آن چه مربوط به قاطعيّتِ آنها است ، بنا بر آن چه در قاطعيّت تردّد گذشت . نيّت اقامت در اثناى نماز قصر اگر مسافر در اثناى نماز به نيّت قصر ، قصد اقامت ده روز نمود ، قبل از خارج شدن از آن نماز ، تمام مىخواند آن را ؛ و بعد از اين نماز تمام اظهر عدم تأثير رجوع از قصد اقامت است در موظَّف بودن به تمام . عدول از اقامت در اثناى نماز و اگر نيت اقامت عشره كرد [ و ] به نيت اتمام ، نماز شروع كرد و در اثنا ، عدول از نيّت كرد ، موظَّف به قصر است ؛ پس اگر مبطلى به جا نياورده ، به قصر تمام مىكند ، و گر نه اعاده مىكند به قصر . عزم بر ترك اقامت بعد از چهار ركعتى و اگر بعد از فراغ از چهار ركعتى ، عازم به ترك اقامت شد ، وظيفه تمام است ما دام مقيم در آن مكان باشد ، يا عود به همان اقامت نمايد بدون خروج منافى اقامت به نحوى كه گذشت . رعايت وقت فوت در كيفيّت قضا اعتبار در قضاى فريضه از حيث قصر و اتمام - ، به حال فوت آن كه آخر وقت است مىباشد ، نه حال وجوب ؛ بعد از فراغ از آن كه در ادا ، عبرت به حال ادا است ، نه حال وجوب ، چنان كه گذشت ؛ و احوط در قضا ، جمع است . [ كتاب روزه ] الحمد لله ربّ العالمين و الصّلاة على محمّد و آله الطيّبين و اللَّعن على اعدائهم اجمعين .