دورى از مرتكزِ از اطلاقاتِ حكمِ مسافر و حاضر ، و شذوذ قولِ موافقِ جمع عرفى و اعراض غير شاذّ از آن و وضوح جمعِ دلالتى بين دو طايفه با شاهدِ جمع و احتياج مطلب به تصريحات معيِّن قول مشهور است كه احد طرفين تخيير است تعيّناً . استحباب تسبيحات براى مسافر مستحبّ است براى مسافر ، بعد از هر نماز قصر ، سى مرتبه تسبيحات اربعه را تكرار نمودن ؛ و محتمل است استحباب آن در تعقيب هر نماز فريضه و تأكَّد استحباب در مقصوره . توقّف يا عود بعد از حدّ ترخّص اگر مانعى از قطع مسافت پيش آمد بعد از خروج از حدّ ترخّص ، و عزم بر سفر باقى بود بدون تعليق ، باقى است بر سفر تا وقتى كه عزم منقطع شود به تردّد ، يا آن كه نيّت اقامت ده روز در همان مكان نمايد [ يا ] بعد از تردّدِ سى روز ، [ كه ] تمام مىخواند . اگر قهراً يا اختياراً برگشت به كمتر از حدّ ترخص ، تمام مىخواند و گر نه قصر ، تا عدول از نيّت سفر نكرده باشد . و در مساوات حدّ ترخّص از محل اقامتِ ده روز ، با حد ترخّص از وطن در حكم مذكور ، تأمّل است . خروج از محل اقامت ده روز به بيشتر از مسافت اگر بعد از تحقّقِ اقامتِ ده روز از روز قصد ، يا بعد از نماز چهار ركعتى فريضه ، به قصد اقامت ، خارج شد از محلّ اقامت به خروجى كه ضرر به اقامت فعليّه در آن مكان دارد ، پس اگر از محلّ خروج به بَعد ، مسافت شرعيّه اگر چه تلفيقيّه باشد محقّق مىشود از روى قصد ، وظيفه قصر است با احتياط [ بلكه رجحان ] متقدّم در رعايت اعتبار حدّ ترخص ؛ و اگر نشد ، وظيفه تمام است ، به جهت قاطعيّت اقامت و احتياج قصر بعد از محلّ اقامت ، به مسافت جديده ، و از آن جا حكمِ صورتِ عزمِ بر عود ، يا بر عدم ، يا عدم عزم به تردّد و حكم ذهاب و مقصد و اياب ، معلوم مىشود . خروج از محل اقامت ده روز و از آن چه تحرير شد ، ظاهر مىشود اين كه : اگر از محلّ اقامتِ ده روز ، بعد از تحقّق آن