فصل چهاردهم احكام مساجد وقف خاص مسجد در قابليّت مسجد از براى تخصيص به صنف خاصّى تأمّل است ، اظهر عدم تخصيص و صحّت وقف است ، مگر آن كه معلوم شود از قرائن و شواهد وحدت مقصود از وقفيّت و خصوصيّت . عدم اعتبار صيغه وقف اظهر عدم اعتبار صيغهء وقف است در مسجديّت ، بلكه كافى است هر عمل دالّ بر معنى ايجاب با قبول اهلش ، اگر چه به نماز خواندن يا بنا بر مسجديّت باشد ؛ اگر چه احوط است در ايجاب آن ، لفظ و تلفّظ به وقفيّت به عنوان مسجديّت ، و همچنين قبول متولَّى يا حاكم . قصد قربت در وقف مسجد و اظهر اعتبار قصد قربت است در مثل مسجد و كافى است اين كه بگويد « جَعَلْتُه مَسْجِداً لله » با اراده و اعلام مسجديّت به معناى معهود در عرف متشرّعه در مقابل مسجد به معنى لغوى ؛ و در قبضش ، كافى است نماز يك نفر كه محكوم به صحّت باشد با اذن واقف به جهت مسجديّت . مساجد مخالفين و اقرب ترتيب آثار مسجديّت است بر مساجد مخالفين ، در صورتى كه محكوم به كفر نباشند ، « و بِيَعْ » و « كنائس » مشتركند با مساجد مخالفين در جهت حصول تقرّب ، و در ساير جهات ، تأمّل است .